سوسن پرور از آن بازیگرانی است که مسیر کاریاش شبیه یک خط مستقیم نبوده؛ از کارگردانی تئاتر در اراک و نمایشهایی که گاه با وجود موفقیت، به سرنوشت دشواری دچار شدند تا رسیدن به تلویزیون با «بزنگاه»، درخشش در «بوتاکس» و حضور متفاوت در «جوکر»، هر مقطع از کارنامه او داستانی جداگانه دارد.
خانم پرور در گفتوگویی درباره سالهای فعالیتش از تجربههایی گفته که کمتر از آنها سخن گفته شده است؛ از نمایش «توالت» که آن را «نوزادی زیبا که در آغوشم مُرد» مینامد تا روزهایی که پس از مهاجرت از اراک به تهران، برای گذران زندگی پشت صندوق یک پیتزافروشی ایستاد.
او میگوید نقطه تغییر زندگیاش زمانی بود که مادرش او را در همان پیتزافروشی دید و پرسید: «سوسن! تو اینجا واقعا خوشحالی؟»؛ جملهای که به گفته پرور هنوز هم او را متاثر میکند و باعث شد دوباره مسیر هنر را دنبال کند.
بازی در نقش «سیاه» در نمایش «عروسی حاکم ملایر با دختر شاه پریون» یکی از اتفاقهای مهم مسیر او بود؛ نقشی که کمتر زنان در آن حضور داشتهاند و تحسین داود فتحعلیبیگی را برایش به همراه داشت. پس از آن، انتخاب رضا عطاران برای نقش «فریده» در سریال «بزنگاه» سکوی پرتابی شد که او را به مخاطبان گسترده تلویزیون معرفی کرد.
پرور درباره ماندگاری این نقش به خبرآنلاین میگوید اگرچه برخی مخاطبان او را با فریده یکی دانستند، اما از این موضوع ناراحت نیست؛ چون خودش این نقش را با علاقه بازی کرده و این که بعد از سالها کسی نگفته «فریده» را دوست نداشته، برایش معنای موفقیت دارد.
او در بخش دیگری از این گفتوگو درباره فیلم «بوتاکس» و همکاری با کاوه مظاهری تاکید میکند که بخش بزرگی از موفقیت این فیلم به فضای انسانی پشت صحنه آن بازمیگردد. به گفته او، در آن پروژه همه افراد گروه، از تهیهکننده تا نیروهای خدماتی، با احترام دیده میشدند.
پرور همچنین درباره مسیر کاریاش میگوید بعد از «بوتاکس» انتظار داشت فرصتهای بیشتری برای حضور در نقشهای جدیتر پیدا کند، اما بسیاری از پیشنهادها نقشهایی کوتاه و بیاثر بودند. او تاکید میکند که دیگر مانند گذشته عاشق حرفهاش نیست، اما همچنان آن را به خوبی بلد است و تلاش میکند در هر کاری که میپذیرد تمام توانش را بگذارد.
او در پایان از دغدغهای میگوید که در تمام سالهای فعالیتش همراهش بوده است: اهمیت دیدن آدمها فارغ از جایگاه اجتماعی و شغلیشان. پرور معتقد است مهر، مثل نان، آدمها را نمکگیر میکند و آنچه از یک انسان باقی میماند خاطرهای است که دیگران از مهربانی او دارند.
انتهای پیام
