راز موفقیت اینترنشنال | عظیم محمودآبادی

عظیم محمودآبادی، عضو بخش تحلیلی انصاف نیوز:

نمی‌توان واقع‌بین بود و به موفقیت شبکه فارسی‌زبان اینترنشنال اذعان نکرد. واقعیت این است که این شبکه در ماموریت خود موفق بود، هرچند از نظر رسانه‌ای اساسا نمی‌توان آن را در قالب کلیشه‌های رسانه‌ای صورتبندی کرد. ما بپسندیم یا نه این رسانه در انجام ماموریتش موفق بوده و بزرگ‌ترین شاهد آن را باید التهابات سال ۱۴۰۱ و آشوب‌هایی دانست که در پی اعتراضات مردمی در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه واقع شد.

اما راز این موفقیت چیست؟ به گمان من این شبکه از بدو تاسیس‌اش، در مقایسه با دیگر شبکه‌های فارسی زبانِ بیگانه یک ماموریت ویژه داشته است؛ و آن سیاسی کردن بخشی از جامعه ایران بود که ذاتا غیرسیاسی بود!

منظورم آن بخشی از جامعه است که به هر دلیل فاقد گرایش و حتی دغدغه‌های سیاسی بود و اساسا هیچ‌گاه نه به جناح و جریانی تمایل و نه کوچک‌ترین اطلاعاتی در مورد مسائل سیاسی – حتی مسائل سیاسی روز و نه مباحث تئوریک و اندیشه سیاسی – داشته‌اند و شاید در طول عمرشان ریالی صرف خرید روزنامه نکرده بودند – کتاب پیش‌کش – و تفاوت حسن روحانی و سعید جلیلی در انتخابات ۹۲ را تشخیص نمی‌دانند – و احتمالا از تطبیق اسامی آنها با تصاویرشان نیز عاجز بودند و نام رییس‌جمهور‌های پس از انقلاب را نمی‌دانستند و در مورد رجال عصر پهلوی از آن هم بی‌اطلاع‌تر بودند.

بخشی که غالبا فاقد تحصیلات دانشگاهی – و حتی در موارد بسیاری زیر دیپلم – بودند و تمام ذوق هنری‌شان خلاصه می‌شد از طرفی در تماشای فیلم فارسی‌های قبل از انقلاب یا مجموعه‌های لودگی و طنزهای زرد پس از انقلاب و از طرف دیگر قِر دادن با آهنگ‌های «بابا کرم» و «پیرهن صورتی» و البته نسخه‌های به‌روز شده آنها.

اینترنشنال برای این بخش از جامعه ایران شروع کرد به تولید برنامه سیاسی! و برای این کار مجریان و کارشناسانی را به کار گرفت که می‌توانستند جذب کننده همان قشری باشند که ذکرشان رفت. لذا می‌بینیم بسیاری از مجری‌ها یا کارشناسان این شبکه به لحاظ تیپ و لحن گفتار، تطابق بسیار بالایی با جامعه هدف‌اش دارد.

چنانکه مجریان و کارشناسان مردی می‌بینیم که با لحن لاتی و بعضا چاله‌میدانی به تحلیل سیاسی می‌پردازند. همچنین زنان و دخترکانی دیده می‌شوند که با دامن زیر زانوی چاک‌دار و آستین حلقه‌ای و سر و صورت هفت‌قلم آرایش‌کرده – که آدم فکر می‌کند بعد از برنامه قرار است به مراسم عروسی برود – به مرور اخبار و تحلیل سیاست می‌پردازد!

حالا آن بخش از جامعه ایرانی که در حد یک روزنامه خواندن هم سیاسی نبوده و از تجربه دانشجویی و عضویت در انجمن‌ها و تشکل‌های سیاسیِ دانشجویی هم بی‌بهره بوده و سلیقه فرهنگی و هنری‌‌اش هم فیلم فارسی و «باباکرم» بود، با دیدن این شبکه تلویزیونی می‌بیند افرادی که مثل خودش حرف می‌زنند و مانند خودش لباس می‌پوشند در حال تحلیل سیاسی هستند.

این اتفاق باعث شد سیاست برای این قشر از جامعه جذاب شود و به این اعتماد به‌نفسِ کاذب برسد که پس من هم می‌توانم نظر سیاسی داشته باشم و فراتر از آن در مدت بسیار کوتاهی آنقدر سیاسی شدن خود را جدی گرفت که دیگر به تماشای برنامه‌های سیاسی و انتشار پست‌ها و استوری‌های سیاسی بسنده نمی‌کرد و خود را در کسوت یک اکتیویست سیاسی می‌دید که باید برای تحقق آرمان‌ها و مطالبه‌های‌اش به کف خیابان بیاید و کند آنچه را که کرد.

البته در این میان، تقارن‌های زمانی خاصی هم اتفاق افتاد که در مشتبه کردن امر برای این قشر تاثیر بسزایی داشت و آن ظهور فردی به نام دونالد ترامپ به ریاست‌جمهوری قدرتمندترین کشور دنیا بود.

او هم فارغ از سایر رذائلش، شخصیت و ادبیاتی داشت که فاقد حداقل‌های دیسیپلین و نزاکت چنین جایگاهی بود. لذا قشری که با اینترنشنال سیاسی شده بودند، کم کم احساس کردند به لحاظ تیپ شخصیتی و لحن و ادبیات گفتاری، آنها بسیار بیش از سایر گروه‌های اجتماعی نظیر احزاب، روزنامه‌نگاران، دانشگاهیان، حوزویان، نویسندگان و … از این صلاحیت برخوردارند که به سیاست بپردازند.

بنابراین از این جهت باید گفت «اینترنشنال»، گرچه نه به لحاظ رسانه‌ای اما از حیث ماموریتی که در سیاسی کردن اقشاری داشت که ذاتا غیر سیاسی بودند، موفق عمل کرد. آنقدر موفق که حالا پس از چند سال که از تاسیس آن می‌گذرد شاهد هستیم توانسته است از میان سایر اقشار جامعه نیز یارگیری کند؛ اقشاری که علی‌القاعده انتظار نمی‌رفت سلیقه و سطح تحلیل سیاسی‌شان با قشری که توصیف آن رفت اشتراک نظر داشته باشند.

انتهای پیام