محمد زارع شیرین کندی در یادداشتی با عنوان «چله نشینی شادروان دکتر محمد رضا ریخته گران با رساله من! ، یادداشتی به مناسبت درگذشت دکتر ریخته گران، استاد فلسفه » که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
خبر آمد که دکتر محمدرضا ریخته گران، استاد فلسفه دانشگاه تهران، از این دنیا رفته است. از دهه هفتاد، از زمان تحصیل در گروه فلسفه دانشگاه تهران می شناختمش. درسی با او نگذراندم و مرا نمی شناخت. اما در ماههای مانده به دفاع از رساله دکتری با عنوان ” تفسیر هیدگر از فلسفه هگل” در سال ۱۳۸۹ که او از سوی گروه فلسفه به عنوان داور رساله معرفی شد، مجبور گشتم به نزدش بروم. از کلاس درس داشت بیرون می آمد، جلوتر رفتم و بعد از سلام و معرفی خودم، گفتم قرار است رساله ام را شما داوری کنید، کی نسخه ای از آن را بیاورم و کی نتیجه را به من اعلام خواهید کرد. با لحنی به غایت جدی و سرد و خشک گفت بیاور و تا چهل روز دیگر سراغی و خبری ازش نگیر! تلفن نکن! همین!
رساله را به دست اش دادم، اما از طرز رفتار نامنتظر و ناخوشایندش هزار فکر و خیال بد به خاطرم خطور کرد. با وجود این، در راه بازگشت ذهنم عمدتا درگیر این چهل روز شد. چرا بعد از چهل روز، نه کمتر و نه بیشتر! شنیده بودم که گرایش عرفانی دارد و با اهل خانقاه و دراویش نشست و برخاستی؛ صوفی مسلک است و خلوت گزیده و اهل راز و نیاز. از صورت و حالات و حرکات و سکنات اش هم می شد این را حدس زد.
قیافه ای آرام، دردکشیده، رنج دیده و فکور داشت و با افتادگی و فروتنی راه می رفت. فی الفور ذهنم نیک اندیش شد و خیراندیش و مثبت اندیش، که انشاالله خیر است. توجه ام به اهمیت و قداست عدد چهل(اربعین) نزد عارفان و صوفیان جلب شد. “سحرگه رهروی در سرزمینی/ همی گفت این معما با قرینی/ که ای صوفی شراب آنگه شود صاف/که در شیشه بماند اربعینی”. چون رسیدم صفحه های تقویم رومیزی را ورق زدم و در صفحه چهل ام نوشتم: پایان چله/ چله نشینی ریخته گران با رساله من!
چهل روز صبر کردم، چون بسیار جدی بر آن تاکید کرده بود. روز چهل یکم وارد گروه فلسفه شدم، تا سلام کردم با چهره و رفتاری کاملا متفاوت مواجه شدم. رساله را خوانده بود و ظاهرا خوشنود بود. از آن ساعت تا روز دفاع و سپس تر ها دیگر رد و نشانی از آن نخستین دیدار و رفتار ندیدم. دقایق پیش از دفاع که ما وارد گروه فلسفه شدیم بسیار خوشحال و خرسند به نظر می رسید و با خانواده من احوالپرسی ای کرد گرم و صمیمی، که به گفته ابن سینا، “العارف هش، بش، بسام”.
در جلسه دفاع تذکراتی راجع به برخی معادل ها داد، از جمله برای “sache” آلمانی که اغلب ” موضوع” گذاشته بودم، معادلی سنگین و دشوار پیش نهاد که ترکیبی از دو واژه عربی بود و باخنده کاریزماتیک استاد دکتر داوری اردکانی که روزی و روزگاری خود استاد راهنمای رساله ریخته گران در همان گروه بود، رفع و رد شد. به خیر گذشت. دو سوال بسیار مهم نیز پرسید که یکی را شادروان دکتر مجتهدی، استاد مشاور، پاسخ داد و دیگری را خودم.
جلسه دفاع ما نیز تمام شد، اما ما دو تن دیگر دوست صمیمی شده بودیم. گویی همه آن رویدادها بهانه ای بود برای آغاز دوستی ما که قطعا در فلسفه و عرفان ، دانش دوستی و حب دانایی ریشه داشت. پس آن تاکید جدی وی بر چهل روز و چله همه اش خیر و صلاح و صمیمیت و دوستی بود. روان این استاد فلسفه و مربی عرفان و هنر شاد و در رحمت و سعادت سرمدی باد.
انتهای پیام
