ما نیاز داریم در شرایط چالشبرانگیز و سخت، تاب بیاوریم و به زندگی ادامه دهیم. این تابآوری ابزارهای مختلفی دارد که یکی از آنها «ارتباطهای سالم، سازنده و باکیفیت» است. گیل گزل در کتاب «کتاب تاب آوری در زندگی روزمره؛ راهنمای عملی مواجهه با چالش های زندگی» به این موضوع پرداخته است که بخشی از آن را در ادامه میخوانید.
به گزارش انصاف نیوز، «داشتن رابطه با دیگران قلب تابآوری است. بدون رابطه، چاه تابآوری ما خشک میشود و نیکزیستی و سلامتی ما در معرض خطر جدی قرار میگیرد. در واقع، تنهایی به اندازه سبک زندگی کمتحرک، عاملی قدرتمند برای بیماری قلبی و سکته است.
برای بسیاری از ما، پیوندهای خانوادگی، بهویژه با والدین، اولین منبع ارتباط است. اما حتی اگر به میزان کافی از عشق و محبت والدین برخوردار نیستیم، میتوانیم پیوندهای مهمی را با افراد دیگر در طول زندگی خود به شیوههای مختلف برقرار کنیم. از لحظات کوتاهِ طنزین بخش مشترک با غریبهها گرفته تا ایجاد روابط با دوستان و شرکای عاطفی، از کار داوطلبانه که ما را به جامعهمان وصل میکند تا انجام کارهای تصادفی مهربانانه، هر ارتباطی که برقرار میکنیم در ما تابآوری ایجاد میکند.
پرورش رابطه
ما انسانها موجوداتی اجتماعی هستیم، بنابراین جای تعجب نیست که تابآوری و سلامت روانیمان بهطور کلی بهصورت جداییناپذیری به توانایی در برقراری ارتباط با دیگران مرتبط باشد. بقای نیاکان ما به پیوند با دیگران جهت حمایت متقابل در دنیای خطرناک و خشن بستگی داشت؛ فقدان ارتباط میتوانست حقیقتاً به مرگ منجر شود. از دیدگاه تکاملی، وابستگی اجتماعی در گونه ما طوری شکل گرفته است که سلامت عاطفی ما در پیوند با افراد دیگر حفظ میشود.
نیاز ما به پیوند اجتماعی از زمانی شروع میشود که متولد میشویم و تأثیر مداومی در زندگی ما میگذارد. محققان دانشگاه دوک در مطالعهای رشد بیش از ۴۰۰ نوزاد را تا بزرگسالی ردیابی کردند. دادهها نشان داد کودکانی که توسط مادران بامحبت و دلسوز پرورش یافته بودند بزرگسالانی شادتر، با اضطراب کمتر و سازگارتر بودند. برعکس، کودکانی که بدون عشق و محبت والدین بزرگ شده بودند، تابآوری کمتر، عزتنفس پایینتر و رفتار پرخاشگرانهتری در مراحل بعدی زندگی نشان دادند.
مواجهه با دستاندازهای زندگی
اما چه میشود کرد اگر از نظر خانواده نسبی خوششانس نباشیم؟ چه میشود کرد اگر والدین یا خواهر و برادرهای ما خشن، منزوی، یا بهطور فاحشی بدرفتار باشند؟ اینجا، ارتباط با دیگران از اهمیت بیشتری برخوردار است. برای خودم، ارتباط با یک درمانگر مورداعتماد، تار و پود ارتباطی را ایجاد کرد که برای بهبود و رشد ضروری بود.
سفری که هر یک از ما در زندگی پیش میگیریم، اغلب پر از دستانداز است. ارتباطات اجتماعی ما امنیت لازم را برای خودتنظیمی و اعتمادبهنفس پرورش میدهد و توانایی ما را برای مقاومت در برابر چالشها و شکستهایی که با آنها روبهرو میشویم تقویت میکند.»
انتهای پیام
