عباس موسایی، عضو دفتر سیاسی حزب توسعه ملی در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «مطالبات تنش زا؛ واقعیت ها و مخاطرات» نوشت:
راست افراطی داخلی، موسوم به جبهه پایداری، اخیراً در ادامه کنش‌گری تنش زا و بحران آفرینی های پی در پی خود برای کشور، خواستار خروج جمهوری اسلامی ایران از معاهده NPT شده است. البته در اینکه این جریان، به عنوان بخشی از جامعه مدنی متکّثر و متنوع ایران، می تواند و محق است منویات، برنامه ها و خط و مشی خود برای اداره کشور را در منظر عمومی بگذارد، هیچ تردیدی نیست.
همچنان که می توان ابعاد و زوایای این پیشنهاد، منطق درونی آن معطوف به موقعیت کشور را از نظر و منظرهای گوناگون، از جمله تالی ها و تبعاتی که برای امنیت ملی ایران دارد، به پرسش گرفت. پرسیدنی است؛ آیا در شرایطی که نتانیاهوی جنایت پیشه در اسرائیل و ترامپ خودشیفته و متجاوز در ایالات متحده برای موجه جلوه دادن تجاوز به ایران و توجیه تبعات مقاومت ملی ایرانیان بر سیاست و اقتصاد داخلی آنان، در ذیل پروژه ی « امنیتی سازی ایران»، با بزرگنمایی فزاینده ،تکرار مکرر اتهام دست یابی ایران به سلاح هسته ای را در دستور کار قرار داده اند، طرح مسائلی همچون درخواست خروج از ان پی تی، مقوم، هم راستا و تایید کننده اتهامات متجاوزان در تجاوز به کشورمان نیست؟
به عبارتی، در شرایطی که افکار عمومی در سرزمین های اشغالی و نیز ایالات متحده، به ترتیب انتخابات کنست و سنا و نمایندگان را به محلی برای پرسش از جنگ افروزان قرار داده و متجاوزان برای توجیه عملکرد خود، عدم حمله به ایران را مساوی هسته ای شدن ایران معرفی می کنند، معنا و مفهوم ِ درخواست جبهه ی پایداری، نه تقویت ِ ظرفیت بازدارندگی که تقویت ِ فرضیه ٔ متجاوزان است.
اینکه به نام انقلابی گری و از منتهی الیه راست افراطی داخلی، اتهامات راست افراطی سرنگونی طلب، نتانیاهو و ترامپ علیه جمهوری اسلامی ایران، تأیید شود، موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنارش گذشت و یا آن را به اظهار نظری صرف از سکوی جامعه مدنی، تقلیل داد. ترامپ اصرار دارد که اگر به ایران حمله نمی کرد، ایران یک ماه تا سلاح هسته ای فاصله داشت، نتانیاهو تصویر گرافیکی از انفجار بمب اتمی بر فراز اسرائیل را نشانه و بهانه ای برای تجاوز جدید می داند، راست افراطی وابسته وقیحانه خواستار جلوگیری از ایران هسته ای است ؛ خطر مطالبه ی جبهه ی پایداری برای خروج از ان پی تی را در این بستر باید ادراک کرد.
نگاهی تاریخی به پرونده ی هسته ای ایران حاکی از آن است که حتی کشورهایی چون چین و روسیه که قطعنامه های اخیر ضد ایرانی را در شورای امنیت سازمان ملل متحد، وتو کرده اند، خواستار حضور ایران در چارچوب حقوقی معاهدات بین المللی، از جمله ان.پی. تی می باشند.
معنای درخواست جبهه ی پایداری، فراتر از تقویت پروژه ی امنیتی سازی و هم راستایی با متجاوزان، دعوت به اجماع بین المللی علیه ایران است؛ همان اجماع ویرانگر با تبعات ِخطرناک که دولت متبوع جبهه ی موسوم به پایداری به ریاست ِ معجزه ی هزاره سوم در دهه ی نود با طرح های خیالی و غوغاگری های ویرانگر، بر کشور تحمیل کرد. تجربه ی آن دوران و نیز تحولات سریع سالیان اخیر، باید جامعه مدنی و حاکمیتکشور را به این نتیجه رسانده باشد که با حساسیتی بیشتر این تحرکات مشکوک را زیر نظر داشته باشند.
انتهای پیام
