سایت گیل‌خبر (گیلان) نوشت: چند روز پیش، در یکی از مناسبت‌های مدرسه دخترم در رشت، وقتی خوراکی‌هایی را که بچه‌ها با خودشان آورده بودند دیدم، موضوعی ذهنم را درگیر کرد.
ظرف‌های رنگارنگ، تزیینات خاص و خوراکی‌هایی که معلوم بود برای آماده کردنشان وقت و هزینه زیادی صرف شده و در کنار سادگی بعضی ظرف‌ها، تصویری از تضاد طبقاتی در جامعه را به نمایش می‌گذاشت و همین تجربه باعث شد از خودم بپرسم: آیا قرار بود این مناسبت‌ها به خاطره‌ای برای بچه‌ها تبدیل شوند یامیدان رقابت خانواده‌ها؟!
سال‌هاست رسم زیبایی در مدارس وجود دارد؛ اینکه در مناسبت‌هایی مثل هفته سلامت، شب یلدا، عید نوروز و…، دانش‌آموزان خوراکی یا غذایی متناسب با آن روز به مدرسه ببرند.
اما چند سالی است که این رسم ساده، رنگ‌وبوی دیگری به خود گرفته است؛ رقابتی نانوشته برای تهیه خوراکی‌های خاص، غذاهای پرزرق‌وبرق، بسته‌بندی‌های فانتزی و دیزاین‌های چشم‌نواز.
بی‌شک بسیاری از والدین با عشق و علاقه برای فرزندشان وقت می‌گذارند و تلاش می‌کنند بهترین‌ها را برای او فراهم کنند. این تلاش ارزشمند است؛ اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که یک دورهمی ساده کودکانه، به ویترینی برای نمایش امکانات و توانایی‌های مالی خانواده‌ها تبدیل می‌شود.
شاید در این میان کمتر کسی به کودکی فکر کند که با دیدن ظرف غذای دوستش، به داشته‌های خانواده خودش فکر می‌کند؛ کودکی که شاید آرزو کند مادرش هم برای او چنین چیزی آماده می‌کرد. گاهی باید به مادری فکر کنیم که شاغل است، میان کار و مسئولیت‌های خانه فرصت چندانی ندارد و با وجود تمام تلاش‌هایش، از اینکه نتوانسته چیزی شبیه خوراکی‌های پرزرق‌وبرق هم‌کلاسی‌های فرزندش آماده کند، احساس ناکافی بودن می‌کند.
به پدری فکر کنیم که شاید تمام درآمدش صرف هزینه‌های زندگی می‌شود و توان خرید خوراکی‌های گران‌قیمت و تزیینات آن‌چنانی را ندارد. به خانواده‌ای فکر کنیم که تنها یک والد در آن حضور دارد و همان یک نفر، به‌تنهایی بار تمام مسئولیت‌ها را بر دوش می‌کشد.
و مهم‌تر از همه، به کودکانی فکر کنیم که در این میان، هیچ نقشی در شرایط اقتصادی خانواده خود ندارند؛ اما ممکن است ناخواسته بار مقایسه، شرمندگی یا احساس کمبود را به دوش بکشند.
مدرسه باید جایی باشد که کودکان فارغ از وضعیت اقتصادی خانواده‌هایشان، احساس ارزشمندی و تعلق کنند؛ نه جایی که تفاوت امکانات، حتی در ساده‌ترین لحظات شادی، به رخ کشیده شود.
شاید بهتر باشد به‌جای مسابقه بر سر زیباترین ظرف غذا، گران‌ترین خوراکی یا خاص‌ترین تزیینات، به کودکانمان مشارکت، همدلی و لذت بردن از داشته‌های ساده را بیاموزیم. می‌توانیم این مناسبت‌ها را با خوراکی‌های ساده‌هم برگزار کنیم که هیچ کودکی در آن احساس کمبود نکند. بهتر است شادی فرزندمان را به قیمت رنج پنهان کودکی دیگر تمام نکنیم.
کودکان ما بیش از آنکه به خوراکی‌های تجملی نیاز داشته باشند، به خاطراتی بدون حسرت و یادگیری همدلی نیاز دارند.
انتهای پیام
