چند نکته از استعفای آقای دکتر ظریف

حجت الاسلام هادی سروش، مدرس حوزه، در یادداشتی با عنوان «چند نکته از استعفای آقای دکتر ظریف» نوشت:

یکم ؛
فراموش نمی‌کنیم که دست و زبان او بود که با استادی تمام؛ مفتخر به مذاکرات عزتمندانه شد و سایه ترس و جنگ را از جامعه محو نمود.

دوم ؛

او اهل استعفاء نبوده و نیست چون مرد روزهای سخت است، اما غیرت دینی و وطنی اش اجازه نشستن غبار بر چهره بین المللی شهروندان کشورش که همان چهره دیپلماسی است را نمی‌دهد.

سوم ؛
افتخار محبوب ترین دیپلمات چهل ساله تاریخ جمهوری اسلامی این شد که در برابر استعفایش ، مقام رسمی اسرائیل بگوید: 《ظریف رفت ، راحت شدیم . و
بعد این مثَل عربی را گفت : رَحَل ظریفُ حیثُ اَلقَت ؛ برود که دیگر باز نگردد 》.

چهارم ؛
استعفای او گزارش از فعال بودن رقبای انتخابات ریاست جمهوری نیست چون این توفیق را همواره آنان داشته و خواهند داشت ، بلکه گزارش از رخنه “دلواپسان” به بخش‌هایی در دولت است تا احیانا هماهنگی های ضروری را نابود کنند.

پنجم ؛
چه بخواهیم و چه نخواهیم ؛ قوام بین المللی “جبهه مقامت” ؛ از راه دقیق دیپلماسی عبور می‌کند ، چون روشن است که نبود چهره های محبوب دیپلماتیک در ملاقات‌های مهم مسوولان ، اگرچه مفتخر به حضور چهرهای عزیز سرداران جبهه مقاومت هم باشد ، ناقص است و خدای نکرده به “محاق” می‌رود.

ششم ؛
نه تنها در ادبیات سیاسی برخی بخاطر “عطش قدرت” سالهاست که ادبیات دشمن نهادینه شده ! بلکه روشن شد که برخی از مدعیان حضور در “جبهه مقاومت” وقتی در سخت ترین روزهای عملیات دیپلماسی که سربازان دیپلماتیک کشور مشغول جانفشانی‌اند ، آنان بی‌شرمانه نقش نفوذی دشمن را دارند و دیدیم کاملا مثل اسرائیل حرف زدنند!

هفتم ؛
جناب رییس جمهور بداند و صدالبته که می‌داند که رقیبان بی انصاف به چیزی غیر از بی اعتبار کردن دولتش راضی نمی‌شوند ، پس وزرایی که همه اعتبار دولت هستند را به هر قیمتی که شده حفظ کند.

هشتم ؛
سیره امام خمینی از ابتدای پیروزی انقلاب و سخت ترین روزهای سخت جنگ ، تا دعوت شوروی سابق و مکتب کمونیسم به الهیات و اسلام ؛ احترام به دیپلماسی کشور بود.

انتهای پیام