رحمان بیات، روزنامه نگار در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «ضرورت بازشناسی سطح فکری و تحلیلی رفاعه بن شداد در جریان قیام مختار» نوشت:
آقای دکتر عراقچی، وزیر امور خارجه، در پاسخ به کنایهی مجری صداوسیما که گفته بود «مذاکره به جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه ختم شد»، تأکید کرد که مذاکره به جنگ منجر نشد، بلکه مقاومت به جنگ منجر شد. وزیر امور خارجه گفت: «آنها غنیسازی صفر میخواستند و ما مقاومت کردیم و جنگ شد.»
بعد از پخش این مصاحبه، یکی از کانالهای ایتا چنین نوشته بود: «آقای عراقچی، پس مذاکره باعث تهاجم دشمن نشد!؟ بلکه مقاومت منتهی به تهاجم شد!؟؟ درست شنیدم؟ اگر درست مقاومت میکردید و دشمن را رها نمیکردید و با پالسهای ترس و ضعف امیدوارش نمیکردید، غلط میکرد کار را به جنگ بکشاند. یعنی برجام و دستِ بازِ گروسیِ جاسوس و خیانتهای پیاپی در پوشش مذاکرات اصلاً باعث تهاجم نشد، بلکه مقاومت مردم و نیروهای مسلح و دلسوزان نظام باعث جنگ شد؟ مردم کار را تمام خواهند کرد جناب آقای قالیباف و پزشکیان و عراقچی.»
فضای ایتا پر است از اینگونه واکنشها به مذاکرات؛ که این تنها یک نمونهاش بود (که البته کمی هم باادبترش !).
چند سال پیش در یادداشتی با عنوان «ضرورت تبیینِ دوبارهی جهاد تبیین» یادآوری کرده بودم: «واقعیت این است که در نتیجهی این جهاد تبیین، نه تنها شاهد جذب حداکثری و دفع حداقلی نبودهایم، بلکه به جای دشمنشناسی، دشمنسازی؛ به جای صلح و مهربانی، نامهربانی؛ به جای برادری، کینهافزایی و به جای وحدتافزایی، نفرتافزایی ترویج و تبلیغ شده است! اتفاقاً همه این موارد، برخلاف نظر رهبری است که همواره بر جذب حداکثری و دفع حداقلی و وحدت و برادری تأکید میکنند.»
اکنون در شرایطی قرار داریم که از یک طرف کوچکترین اشتباه میتواند موجب فروپاشی جامعه و از دست رفتن دستاوردهای اقتصادی، علمی، نظامی و اجتماعی کشور بخصوص دستاوردهای درخشان در جنگ تحمیلی اخیر باشد، و از طرف دیگر، حتی کمترین نتیجه در مذاکرات میتواند موجب تثبیت دستاوردها در میدان و تنفسی برای بازسازی و بازیابی توان دفاعی کشور گردد. اما در این میان مات و حیران ماندهام که چرا عدهای آرزوی ویرانی تمام زیرساختهای کشور و منطقه را دارند؟ اگر تمام تحلیلهای این جماعت مثل نمونهای باشد که در ابتدای یادداشت اشاره شد، بوده باشد باید با تأسف و حسرت گفت که تمام هزینههای صرفشده برای «جهاد تبیین» به هدر رفته است. زیرا نتوانسته بر شعور و آگاهی مخاطبانش بیافزاید.
وقتی این یادداشت را مینوشتم، ناخودآگاه به یاد رفتار و میزان درک «رفاعه بن شداد بجلی» در جریان قیام مختار افتادم. شخصیت رفاعه نمونهی بارز کسی است که «بصیرت» را فدای «تندروی» یا «کجسلیقگی» کرد و تا مرز نابودی پیش رفت. او کسی بود که سوابق درخشانی در تشیع داشت، اما لحظهای غفلت و تحلیل سطحی، او را با جبههی یزیدیان همسنگر کرد.
خوب است که متولیان جهاد تبیین، مدتی در کانالهای مجازی خود، شخصیت رفاعه بن شداد و تندرویهای او را تبیین کنند تا برای مخاطبان روشن شود که چرا این شخص، با آن همه سابقه، سرانجام در کنار «شمر» (قاتل امام حسین علیهالسلام) به نماز ایستاد! باور کنید این بهترین خدمت به ایران و نظام در شرایط کنونی است.
انتهای پیام
