مواجهه با نظرات مردم در حکومت نبوی و علوی چگونه بود؟
حجت الاسلام احمد حیدری در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
پیامبر در اداره امور کشور بخصوص در جنگ ها با اصحابش به شور مینشست و بارها افراد وقتی نظر او را میشنیدند، به صراحت. میگفتند اگر این نظر وحی است، که “سمعا و طاعه”؛ و اگر نظر خودتان است، به نظر ما بهتر این است که این گونه عمل کنید و بسیاری از مواقع هم پیامبر نظر خود را وانهاده و به نظر آنها عمل کرده و نتیجه هم گاه مثبت و گاه منفی بوده است.
امام علی که برترین تربیت شده پیامبر بود، در صحنه جنگ صفین به خطبه ایستاد و سپاهیان را به شور و نظر دادن فراخواند و نظر دادن را از حقوق زمامدار بر مردم شمرد که موظفند نظرات خود را دلسوزانه به او ابراز دارند.
در بین خطبه یکی از قماش متملقان چاپلوس برخاست و به تعظیم امام و واجب الاطاعه بودنش و …پرداخت که امام به محکمی جوابش داد و گفت که بدترین حالت زمامداران این است که مردم گمان برند چاپلوسی را دوست دارند و خود را بینیاز از راهنمایی دیگران و دیگران را کوچکتر از آنکه بتوانند راهنمایی کنند، بدانند.(خطبه۲۱۶)
برخی اظهارنظرها در این روزها در حالیست که خود معصوم در زمان حکومتش تشخیص مصالح را بر عهده عقل جمعی میدانست و به صراحت اعلام کرد: هیچ کس- هر چقدر هم جایگاهش بالا باشد[یعنی حتی پیامبر]- بی نیاز از یاری فکری و نیرویی دیگران برای انجام وظیفه نیست؛ و هیچ کس هم هر چند دون مرتبه باشد، کوچکتر از آن نیست که از وی یاری طلبیده شود(همان خطبه)؛ لذا هیچگاه دیگران را به «تنها گوش بودن» و اطاعت کردن فرانخواند.
اگر در جامعه دیالوگ برقرار شود و نظرات مختلف. مطرح گردد و چکش بخورد و مسئولان هم در پی در پی کسب رضای خدا و خدمت به مردم و رعایت مصالح عمومی باشند، به طور طبیعی عنایات خاص خدا هم شامل آن جامعه میگردد و ذهنهای مسئولان هم به سوی بهترین تصمیم هدایت میشود. امید که از “سپر کردن مقدسات برای ساکت کردن رقیبان و به کرسی نشاندن حرف خود” دست بکشیم و به ترویج عقلانیت جمعی بکوشیم.
انتهای پیام
