یاسر عرب، پژوهشگر و مستندساز حزباللهی با بیان اینکه شنیده شدن صدای مردم مهمتر از دست یافتن به توافق با آمریکاست، گفت: هم باید صدای مخالفان مذاکره و توافق شنیده شود و هم موافقان فرصت برابری برای پاسخگویی داشته باشند.
آقای عرب در گفتوگویی با انصاف نیوز درباره نحوهی مواجهه با جریانهای مخالف توافق و مذاکره گفت: مخالفت با توافق باید به رسمیت شناخته شود، به آن احترام گذاشته شود و دولت با دقت استدلالهای مخالفان را بشنود. در مقابل، موافقان توافق نیز باید فرصت برابر برای بیان دیدگاههای خود داشته باشند.
او گفت: چه توافقی پایدار انجام بشود و چه نشود، مهم این است که مردم در این فرآیند احساس عاملیت و مشارکت داشته باشند. اگر مردم حذف شوند، صدایشان شنیده نشود، یا امکان حضور و بیان نظر در عرصهی عمومی از آنان گرفته شود، آنچه از دست میرود جمهوریت است؛ و این از اصل توافق یا عدم توافق مهمتر است.
عرب در پاسخ به این پرسش که آیا مسعود پزشکیان پس از ریاستجمهوری تغییر کرده است یا خیر، گفت: بهتر است خود آقای پزشکیان درباره این موضوع صحبت کند، اما دغدغهی اصلی من این است که رئیسجمهور سازوکار مشخصی برای شنیدن صدای مردم تعریف کند.
او ادامه داد: شنیدن صدای مردم در جایگاه رئیسجمهور با زمانی که یک نماینده مجلس است، تفاوت دارد. آقای پزشکیان باید سازوکار شنوایی دولت را مشخص کند و آن را بهعنوان یک میراث و نهاد ماندگار برای دولتهای بعدی نیز به یادگار بگذارد تا گوش شنوای مردم در ساختار رسمی کشور تقویت شود.
این پژوهشگر گفت: یکی از ضعفهای مهم دولتها نبود سازوکاری برای شنیدن صدای جامعه است. دولت به داشتن «گوش شنوا» نیاز دارد تا بتواند نقدها و مطالبات مردم را دریافت کند و میان دولت و جامعه ارتباطی مستمر برقرار باشد. اگر چنین سازوکاری وجود نداشته باشد، دولت به تدریج از بدنه اجتماعی خود فاصله میگیرد.
او تأکید کرد که صرف داشتن مدیران اقتصادی یا سیاسی کافی نیست، بلکه دولت به متخصصان حوزه ارتباطات و فناوری اجتماعی نیز نیاز دارد تا بتواند تصمیمهای خود را برای جامعه تبیین و اقناع کند.
عرب با بیان اینکه همدلی بدون همدردی شکل نمیگیرد، گفت: دولت باید تجربه و احساس مردم را درک کند و تصمیمهای خود را با مشارکت و همراهی آنان پیش ببرد و نباید روند تصمیمگیریها بیش از حد در چارچوب بروکراسی قدرت باقی بماند.
این پژوهشگر ادامه داد: دولت میتوانست پس از شکلگیری وفاق در سطوح عالی مدیریتی، مرحله دوم این سیاست را با ایجاد وفاق میان دولت و مردم دنبال کند. مردم باید در تصمیمهای مهم احساس مشارکت داشته باشند و بدانند که دیدگاهها و مطالباتشان شنیده میشود.
عرب در پایان گفت: یکی از مشکلات تاریخی ایران در یک قرن گذشته، ناتوانی در شکلگیری دولتی بوده است که بتواند با جامعه گفتوگو کند، مسائل را برای مردم توضیح دهد و آنان را در فرآیند تصمیمسازی شریک بداند. هنوز هم فرصت اصلاح این روند وجود دارد، به شرط آنکه دولت به اهمیت این حوزه توجه بیشتری نشان دهد.
انتهای پیام
