بیانیه‌ی ۱۱۴۴ امضایی علیه جنایت جنگی در مدرسهٔ میناب و تجاوز به ایران

متن بیانیه‌ای با امضای ۱۱۴۴ نفر از پژوهشگران و فعالان مدنی و سیاسی ایرانی که در آن از تعدادی از مراجع مسئول بین‌المللی و ملی، از جمله دیوان کیفری بین‌المللی، شورای امنیت، شورای حقوق بشر سازمان ملل و دادگاه‌ها و دادستانی‌های ملی با صلاحیت جهانی، خواسته‌اند که برای کشف حقیقت، تحقق عدالت و پاسخگو ساختن عاملان جنایت در مدرسه‌ی میناب اقدام کنند، به همراه اسامی امضا کنندگان در پی می‌آید:

خطاب به:

  • دادستان دیوان کیفری بین‌المللی
  • شورای امنیت سازمان ملل متحد
  • شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد
  • دبیرکل سازمان ملل متحد
  • دادستان‌ها و مراجع قضایی ملی در کشورهایی که اصل صلاحیت جهانی نسبت به جنایات بین‌المللی را به رسمیت شناخته‌اند، از جمله: آلمان، فرانسه، بلژیک، اسپانیا، نروژ، هلند و سایر کشورهایی که قوانین داخلی آنها اجازه رسیدگی به جنایات بین‌المللی تحت اصل صلاحیت جهانی را می‌دهد.

امضاکنندگان این دادخواست با نهایت نگرانی و احساس مسئولیت نسبت به صیانت از اصول بنیادین انسانی و حقوق بین‌الملل، توجه فوری مراجع ذی‌صلاح بین‌المللی و ملی را به سلسله اقداماتی جلب می‌کنند که در پی حمله نظامی غیرقانونی ایالات متحده آمریکا و اسرائیل علیه خاک جمهوری اسلامی ایران در تاریخ بیست و هشتم فوریه دو هزار و بیست و شش رخ داده است؛ حمله‌ای که بنا بر معیارهای مسلم حقوق بین‌الملل عمومی، نقض آشکار و جدی اصل منع توسل به زور مندرج در بند چهار ماده دوم منشور سازمان ملل متحد محسوب می‌شود.

اصل منع توسل به زور یکی از ارکان اساسی نظم حقوقی بین‌المللی معاصر است و تنها در دو وضعیت کاملاً استثنایی قابل عدول است: نخست، در صورت صدور مجوز صریح از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد؛ و دوم، در چهارچوب اعمال حق دفاع مشروع در برابر حمله مسلحانه واقعی، جاری و یا قریب‌الوقوع مطابق با ماده پنجاه و یک منشور سازمان ملل متحد.

در مورد حمله مورد بحث، هیچ‌یک از شرایط فوق تحقق نیافته است. شورای امنیت هیچ‌گونه مجوزی برای توسل به زور صادر نکرده و هیچ شواهد معتبر و قابل اتکایی که وجود یک حمله مسلحانه یا تهدید فوری و اجتناب‌ناپذیر علیه ایالات متحده آمریکا یا اسرائیل را اثبات کند ارائه نشده است. از این روی، ادعاهای مطرح‌شده از سوی مقامات آمریکایی و اسرائیلی مبنی بر توجیه این عملیات در چهارچوب اصل «دفاع مشروع»، از منظر حقوق بین‌الملل فاقد مبنای حقوقی و در تعارض با معیارهای پذیرفته‌شده تفسیر ماده پنجاه و یک منشور است.

در نتیجه، حمله مزبور باید در چهارچوب حقوق بین‌الملل به عنوان استفاده غیرقانونی از زور و اقدامی متضمن عناصر تجاوزکارانه مورد ارزیابی قرار گیرد. این اقدام، نه واکنشی ضروری به یک تهدید فوری و واقعی، بلکه اقدامی از پیش برنامه‌ریزی‌شده، همزمان با مذاکرات دیپلماتیک و کاملاً فاقد ضرورت نظامی بوده است.

علاوه بر این، این تجاوز غیرقانونی زمینه‌ساز نقض‌های فاحش حقوق بشردوستانه بین‌المللی و ارتکاب جنایات جنگی علیه جمعیت غیرنظامی شده است و آثار آن از همان مراحل اولیه اجرای عملیات آشکار گردیده است.

در میان این نقض‌ها، حمله مرگبار به یک مدرسه ابتدایی در شهر میناب ــ که به کشته شدن ده‌ها کودک انجامید ــ از حیث شدت و ابعاد انسانی آن، نمونه‌ای تکان‌دهنده از بی‌اعتنایی آشکار به اصول بنیادین حقوق مخاصمات مسلحانه به شمار می‌رود.

با توجه به ماهیت این رویداد و تعهد جامعه بین‌المللی به مبارزه با مصونیت از مجازات در قبال جنایات بین‌المللی، امضاکنندگان این دادخواست از مراجع ذی‌صلاح بین‌المللی و ملی درخواست می‌کنند که تحقیقی فوری، مستقل، بی‌طرفانه و مؤثر درباره این حمله آغاز کرده و مسئولان آن را در تمامی سطوح فرماندهی و تصمیم‌گیری مورد پیگرد کیفری قرار دهند.

همچنین، با توجه به اینکه بسیاری از کشورها اصل صلاحیت جهانی را نسبت به جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت و جنایات تجاوز به رسمیت شناخته‌اند، دادگاه‌ها و دادستان‌های ملی در کشورهای اروپایی، آمریکایی و سایر حوزه‌های قضایی دارای این صلاحیت می‌توانند مستقل از محل وقوع جرم یا تابعیت مرتکبان، تحقیقات کیفری آغاز کرده و در صورت احراز مسئولیت، قرار تعقیب و کیفرخواست صادر کنند. این امر شامل کشورهایی همچون آلمان، فرانسه، بلژیک، اسپانیا، نروژ، هلند و سایر کشورهایی است که قوانین داخلی آنها اجازه رسیدگی به جنایات بین‌المللی تحت اصل صلاحیت جهانی را می‌دهد.

شرح واقعه
در صبح روز شنبه نهم اسفند ماه سال هزار و چهارصد و چهار هجری خورشیدی (بیست و هشتم فوریه دو هزار و بیست و شش)، همزمان با آغاز حملات نظامی ایالات متحده آمریکا و اسرائیل علیه ایران، مدرسه ابتدایی «شجره طیبه» در شهر میناب در استان هرمزگان هدف اصابت چندین موشک قرار گرفت.

در زمان وقوع حمله، دانش‌آموزان دختر در کلاس‌های درس حضور داشتند و در پی اصابت موشک‌ها، ساختمان مدرسه به طور کامل تخریب شد و سقف آن بر روی دانش‌آموزان و معلمان فرو ریخت.

بر اساس آمار رسمی اعلام‌شده از سوی مقامات محلی:

یکصد و شصت و پنج نفر کشته شدند که اکثریت قاطع آنان کودکان دختر و پسر بین هفت تا دوازده سال بودند؛

دست‌کم نود و پنج نفر دیگر مجروح شدند.

تصاویر و شواهد منتشرشده از محل حادثه حاکی از ویرانی کامل یک تأسیسات آموزشی غیرنظامی و کشته شدن ده‌ها کودک است.

پس از انتشار این تصاویر، مقامات نظامی ایالات متحده آمریکا و اسرائیل اظهار داشتند از اصابت موشک به یک مدرسه اطلاعی نداشته‌اند. در عین حال، برخی منابع رسانه‌ای نزدیک به اسرائیل ادعا کردند محل مورد حمله بخشی از یک پایگاه نظامی بوده است.

اما بررسی‌های مبتنی بر تصاویر ماهواره‌ای چندین سال گذشته، گزارش‌های میدانی، تصاویر ویدئویی و داده‌های منتشرشده از سوی منابع مختلف نشان می‌دهد که:

ساختمان مدرسه به طور روشن و برای سال‌ها از هرگونه تأسیسات نظامی مجزا بوده است؛

هیچ نشانه‌ای دال بر استفاده نظامی از این ساختمان آموزشی وجود نداشته است؛

الگوی اصابت موشک‌ها و ماهیت تخریب، پرسش‌های جدی درباره دقت اطلاعات هدف‌گیری و رعایت الزامات احتیاط در عملیات نظامی ایجاد می‌کند.

ارزیابی حقوقی
مطابق قواعد بنیادین حقوق بشردوستانه بین‌المللی، از جمله اصول تثبیت‌شده در کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو و حقوق عرفی مخاصمات مسلحانه، طرف‌های درگیر در هر مخاصمه‌ای ملزم به رعایت اصول زیر هستند:

‍۱) اصل تفکیک میان اهداف نظامی و اشخاص و اموال غیرنظامی؛

۲) اصل تناسب که هرگونه حمله‌ای را که تلفات غیرنظامی نامتناسب ایجاد کند ممنوع می‌داند؛

۳) اصل احتیاط در حمله که طرف مهاجم را ملزم می‌کند تمام تدابیر ممکن را برای جلوگیری یا به حداقل رساندن تلفات غیرنظامی اتخاذ کند.

حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی در ساعات کاری که محل حضور کودکان بوده است، به طور آشکار نقض این اصول بنیادین است. حتی در فرض وجود یک هدف نظامی در مجاورت، انجام حمله‌ای که منجر به کشته شدن ده‌ها کودک شود، مصداق حمله نامتناسب و در نتیجه جنایت جنگی است.

بر اساس قواعد مسئولیت کیفری فردی در حقوق بین‌الملل، مسئولیت چنین جنایاتی تنها متوجه عاملان مستقیم حمله نیست، بلکه شامل اشخاص زیر می‌شود:

فرماندهان نظامی صادرکننده دستور؛

مقامات سیاسی دخیل در تصمیم‌گیری؛

و هر شخصی که آگاهانه در برنامه‌ریزی، صدور دستور یا اجرای این حمله نقش داشته باشد.

درخواست‌ها
با توجه به تمامی شواهد و اطلاعات موجود که نقض آشکار حقوق بین‌الملل و ارتکاب جنایات جنگی را نشان می‌دهد، امضاکنندگان این دادخواست بدین‌وسیله از مراجع ذی‌صلاح بین‌المللی و ملی می‌خواهند مطابق با اختیارات قانونی و صلاحیت‌های خود اقدامات زیر را انجام دهند:

الف) دادستان دیوان کیفری بین‌المللی:

۱) آغاز تحقیقی فوری، مستقل و بی‌طرفانه در چهارچوب صلاحیت کیفری دیوان نسبت به جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت و جنایت تجاوز مربوط به حمله ۲۸ فوریه ۲۰۲۶.

۲) جمع‌آوری و حفظ تمامی شواهد مرتبط با این جنایت و اقدام به احضار و تحقیق از افراد مظنون در سطوح مختلف فرماندهی و تصمیم‌گیری.

۳) در صورت احراز مسئولیت، صدور قرار تعقیب و کیفرخواست علیه عاملان مستقیم و غیرمستقیم این حمله.

ب) شورای امنیت سازمان ملل متحد:

۱)‌ به‌کارگیری اختیارات خود برای رسیدگی به تهدیدات علیه صلح و امنیت بین‌المللی و بررسی امکان ارجاع پرونده به دیوان کیفری بین‌المللی در صورت ضرورت.

۲) اتخاذ اقدامات مقتضی برای برقراری آتش‌بش و پیشگیری از تکرار چنین حملاتی، از جمله تحریم‌های هدفمند علیه مسئولان و کشورهایی که به نقض حقوق بین‌الملل دامن می‌زنند.

ج) شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد:

۱) تشکیل کمیسیون حقیقت‌یاب یا هیأت ویژه برای بررسی مستقل و مستند نقض حقوق بشر و حقوق بشردوستانه ناشی از این حمله.

۲) ارائه گزارش‌های دقیق به مجامع بین‌المللی و توصیه اقدامات قانونی و جبرانی برای حمایت از حقوق قربانیان و خانواده‌های آنان.

د) دبیرکل سازمان ملل متحد:

۱) اعمال اختیارات خود برای توقف حملات غیرقانونی ایالات متحده و اسرائیل به خاک ایران، پیگیری فوری این پرونده و اطمینان از همکاری تمامی نهادها و دفاتر سازمان ملل متحد در جمع‌آوری شواهد و حمایت از تحقیقات.

۲) تضمین هماهنگی میان مراجع بین‌المللی برای تضمین پاسخگویی عاملان جنایات و حمایت از حقوق قربانیان.

ه) دادستان‌ها و مراجع قضایی ملی در کشورهای دارای اصل صلاحیت جهانی، از جمله آلمان، فرانسه، بلژیک، اسپانیا، نروژ، هلند و سایر حوزه‌های قضایی مرتبط:

۱)‌آغاز تحقیقات کیفری مستقل بر اساس قوانین داخلی مربوط به جنایات بین‌المللی تحت اصل صلاحیت جهانی، مستقل از محل وقوع جرم یا تابعیت مرتکبان.

۲)‌ جمع‌آوری و بررسی شواهد و انجام تحقیقات میدانی و کارشناسی در صورت لزوم.

۳)‌ صدور قرار تعقیب، کیفرخواست و پیگرد قانونی علیه افراد مسئول، از جمله فرماندهان نظامی، مقامات سیاسی و دیگر اشخاص دخیل در برنامه‌ریزی و اجرای این حمله.

۴) تضمین حمایت قانونی و دسترسی قربانیان و خانواده‌های آنان به حقیقت، عدالت و جبران خسارت.

تأکید می‌شود کشته شدن بیش از یکصد کودک در یک مدرسه ابتدایی، صرف‌نظر از هرگونه ملاحظه سیاسی یا نظامی، یکی از تکان‌دهنده‌ترین مصادیق نقض حقوق بشردوستانه بین‌المللی است.

عدم تحقیق و عدم پاسخگویی در برابر چنین جنایتی نه تنها حقوق قربانیان را پایمال می‌کند، بلکه اعتبار کل نظام حقوق بین‌الملل و تعهد جامعه جهانی به مقابله با مصونیت از مجازات را نیز زیر سؤال می‌برد.

از این روی، امضاکنندگان این دادخواست از تمامی مراجع مسئول بین‌المللی و ملی، از جمله دیوان کیفری بین‌المللی، شورای امنیت، شورای حقوق بشر سازمان ملل و دادگاه‌ها و دادستانی‌های ملی با صلاحیت جهانی، می‌خواهند که با فوریت و قاطعیت برای کشف حقیقت، تحقق عدالت و پاسخگو ساختن عاملان این جنایت اقدام کنند.

با احترام

امضاکنندگان دادخواست:

تعدادی از شخصیت‌های بین‌المللی که نسخهٔ انگلیسی این دادخواست را امضا کرده‌اند:

  1. Ahmet Davutoğlu, Former Prime Minister of Türkiye,
  2. Richard Falk, UN Special Rapporteur on the Situation of Human Rights in the Palestinian

Territories Occupied since 1967 (2008-2014), International Law Emeritus Professor, Princeton

University

Signatories:

  1. Abdullah Gül, Former President of the Republic of Türkiye
  2. Moncef Marzouki, Former President of Tunisia
  3. Vuk Jeremić, Former President of UN General Assembly 2012-2013,
  4. Muhammad ElBaradei, Former Director General of the IAEA, the Nobel Peace Prize Laureate

(۲۰۰۵) Nobel Peace Prize in 2005 and former Vice President of Egypt

  1. Javad Zarif, Former Minister of Foreign Affairs of The Islamic Republic of Iran
  2. Hamad bin Casim bin Cabir Âl Sani, Former Prime Minister of Qatar
  3. Prof. Georges Abi Saab, Professor Emeritus, Graduate Institute Geneva and Cairo University;

Former Judge of the International Court of Justice, Egypt

  1. Dr. Hans von Sponeck, Former UN Assistant Secretary-General, Faculty Member at Conflict

Research Center, University of Marburg, Germany

  1. Jomo Kwame Sundaram, Former UN Assistant Secretary-General for Economic Development;

Deputy Director UN FAO, Malaysia

  1. Özgür Özel, The Chairman of CHP (Republican People’s Party), The Main Opposition Party,

Türkiye

  1. Jeremy Corbyn, Member of Parliament (Islington North); Former Leader of the Labour Party

(۲۰۱۵–۲۰۲۰), United Kingdom

  1. Bülent Arınç, Former Speaker of the Grand National Assembly of Türkiye, Former Deputy Prime

Minister

  1. Cemil Çiçek, Former Speaker of the Grand National Assembly of Türkiye, Former Minister of

Justice

  1. John Esposito, Professor of International Relations and Founding Director of the Center for

Muslim-Christian Understanding, Georgetown University; Member of High Level Group of the UN

Alliance of Civilizations

  1. Haşim Kılıç, Former President of the Constitutional Court, Türkiye
  2. Tawakkol Karman, Nobel Peace Laureate (2011); Human Rights Activist, Yemen
  3. Naledi Pandor, Former Minister of Foreign Affairs, South Africa
  4. Rıza Türmen, Former Judge of the European Court of Human Rights; Former Member of

Parliament, Türkiye

  1. Avi Shlaim, Emeritus Professor of International Relations, University of Oxford, UK;
  2. Angela Y. Davis, Leading Human Rights Activist, Philosopher and Social Theorist, Berkeley, USA
  3. Walid Joumblatt, Leader of the Progressive Socialist Party, Member of Lebanese Parliament,

Lebanon

  1. Ali Babacan, Chairman of the Democracy and Progress Party (DEVA); Former Deputy Prime

Minister and Minister of Foreign Affairs, Türkiye

  1. Mahmut Arıkan, Chairman of the Saadet Party, Member of Turkish Parliament, Türkiye
  2. Fatih Erbakan, Chairman of the New Welfare Party (Yeniden Refah Partisi), Türkiye
  3. Gültekin Uysal, Chairman of the Democrat Party, Member of Parliament, Türkiye
  4. Zekeriya Yapıcıoğlu, Chairman of HÜDA PAR, Türkiye
  5. Doğu Perinçek, Chairman of Vatan Partisi, Türkiye
  6. Craig Mokhaiber, International Human Rights Lawyer and Activist, Former Senior UN Human

Rights Official

  1. Erdinç Sağkan, President of the Turkish Bar Association, Türkiye
  2. Susan Abulhawa, Palestinian Novelist, Author of Mornings in Jenin, USA
  3. Zülfü Livaneli, Prominent Musician, Author and Poet, Türkiye
  4. Khawla Mattar, Director of the United Nations Information Center in Cairo, Former UN Deputy

Special Envoy for Syria, Bahrain

  1. Walden Bello, Professor of Sociology, State University of New York at Binghamton; Former

Member of the House of Representatives, Philippines

  1. Hilal Elver, UN Special Rapporteur on Right to Food (2014-2020), Türkiye
  2. Paulo S. Pinheiro, Chair, UN Independent International Commission of Inquiry on the Syrian

Arab Republic, Geneva, Former Minister of Human Rights, Brazil

  1. Meral Akşener, Former Leader of the Good Party (İYİ Party); Former Minister of Interior, Türkiye
  2. Beşir Atalay, Former Minister of Interior, Türkiye
  3. Victoria Brittain, Former Foreign Editor of the Guardian, Founder of the Annual Palestine

Festival of Literature, UK

  1. Ayşe Buğra, Emeritus Professor Boğaziçi University, Türkiye
  2. Abdullah Ahsan Professor of History International Islamic University Malaysia, USA
  3. Ali Bardakoğlu, Former President of Directorate of Religious Affairs, Türkiye
  4. Mehmet Görmez, Former President of Directorate of Religious Affairs, Türkiye
  5. Mustafa Ceric, Grand Mufti Emeritus of Bosnia, President of the World Bosniak Congress,

Bosnia and Herzegovina

  1. Joseph Camilleri, Emeritus Professor, La Trobe University, Co-Convener of SHAPE Melbourne,

Australia

  1. Noura Erakat, Activist and Professor, Rutgers University, New Brunswick, Co-founder of

Jadalliyah, USA;

  1. Dr. Jan Oberg, Chairman of the Transnational Foundation for Peace and Future Research,

Sweden

  1. Chandra Muzaffar President, International Movement for a Just World (JUST), Malaysia
  2. Peter Ford, Former British Ambassador to Syria and Bahrain, Deputy Leader of Workers Party,

UK

  1. John V. Whitbeck International Lawyer; Legal Advisor to Palestinian Leadership, Paris
  2. Frei Fenniche, Former Senior Human Rights Officer/UN, OHCHR, Switzerland
  3. Usman Bugaje, Professor, Former Adviser to the Vice President of Nigeria, Nigeria
  4. Arlene Elizabeth Clemesha, Professor of Contemporary Arab History at the University of São

Paulo (USP), Brazil

  1. Ömer Dinçer, Professor; Former Minister of National Education; Former President of Istanbul

Şehir University, Türkiye

  1. Fethi Jarrah, Former Education Minister, Chairperson of the National Mechanism on Torture

Prevention, Tunisia

  1. Feridun Bilgin, Former Minister of Transport, Maritime and Communication, Türkiye
  2. Talal Asad, Retired Professor at the Graduate Center of the City University of New York.
  3. Penny Green, Professor of Law and Globalization, Director, International State Crime Initiative

Queen Mary University of London, UK

  1. Nader Hashemi Professor, Director of the Alwaleed Center for Muslim-Christian Understanding,

Georgetown University, USA

  1. Maung Zarni, Human Rights Activist, Member of the Board of Advisors of Genocide Watch, Cofounder

of Free Burma Coalition, Free Rohingya Coalition and Forces of Renewal Southeast Asia,

Myanmar;

  1. Elmira Akhmetova Associate Professor of History and Civilizational Studies; Senior Research

Fellow at Freiburg Institute for Advanced Studies, Germany

  1. Juan Cole Professor of History, University of Michigan, Former Editor of the International

Journal of Middle East Studies, USA

  1. Assaf Kfoury Mathematician and Professor of Theoretical Computer Science, Boston University,

USA

  1. Biljana Vankovska Professor and Head of the Global Changes Center, Cyril and Methodius

University, Skopje, Macedonia

  1. Prof. Dr. Anis Ahmad (S.I.) Emeritus Professor and President Riphah International University

Islamabad, Pakistan

  1. Lisa Hajjar Professor, University of California, Santa Barbara, USA
  2. Dr Syed Azman Syed Ahmad Nawawi, Former Member of Malaysia Parliament, Chairman of

Asia Forum for Peace and Development (AFPAD), Malaysia

  1. Sami al-Arian, Director, Center for Islam and Global Affairs, Sabahattin Zaim University,
  2. Kani Torun, Former Turkish Ambassador to Somalia, Member of Parliamentary Assembly of

Council of Europe,

  1. Mehmet Emin Ekmen, Chairman of the Yeni Yol Parliamentary Group, Türkiye
  2. Selçuk Özdağ, Deputy Chairman of the Yeni Yol Parliamentary Group, Türkiye
  3. Bülent Kaya, Deputy Chairman of the Yeni Yol Parliamentary Group, Türkiye
  4. Mehmet Emin Ekmen, Chairman of the Yeni Yol Parliamentary Group, Türkiye
  5. Ibrahim M Zein, Professor of Islamic Studies, Qatar Foundation, Qatar
  6. Engin Deniz Akarlı, Professor of History Emeritus, Brown University, Türkiye
  7. Syed Arabi bin Syed Abdullah Idid, Former Rector, International Islamic University, Malaysia
  8. Camilo Pérez-Bustillo National Taiwan University, Taiwan
  9. Prof. Dato. Dr Mohammad Hashim Kamali Professor of Law, Founding CEO of the International

Institute of Advanced Islamic Studies, Malaysia/Afghanistan

  1. Fajri Matahati Muhammadin Faculty of Law, Universitas Gadjah Mada, Indonesia
  2. Mahmudul Hasan Professor, International Islamic University Malaysia/Bangladesh
  3. Christos Giannou Honorary Lecturer and Former War Surgeon; Humanitarian Medical

Practitioner, Queen Mary University of London & American University of Beirut

  1. Ayçin Kantoglu, Author, Türkiye;
  2. Ermin Sinanovic, Center for Islam in the Contemporary World at Shenandoah University,

USA/Bosnia and Herzegovina

  1. Dr. Sare Davutoğlu M.D, Medical Humanitarian Aid Volunteer
  2. Ali Hashem, Journalist and Political Analyst; Al Jazeera Correspondent, Lebanon / Katar
  3. Ana Stanič Lawyer, E&A Law Limited
  4. Dr. Selma Dabbagh, British-Palestinian Novelist and Human Rights Lawyer, UK
  5. Chowdhury Mueen Uddin, Former Director of Muslim Spiritual Care Provision, National Health
  6. Irene Gendzier, Emeritus Professor of Political Science, Boston University
  7. George Sabra, Signatory of the Damascus Declaration (2005), Former President of the Syrian

National Council, Syria;

  1. Obaidul Hamid Obaid Hamid, Associate Professor of Applied Linguistics, School of Education,

University of Queensland, Australia

  1. Khaled Abou El Fadl, Omar and Azmeralda Alfi Distinguished Professor of Law UCLA School of

Law, International Human Rights Expert

  1. Prof. Radmila Nakarada Professor, Faculty of Political Science, University of Belgrade;

Spokesperson of the Yugoslav Truth and Reconciliation Committee, Serbia;

  1. Fredrick S. Heffermehl, Lawyer and Author, Norway (?)
  2. Marilyn Langlois Community Organizer and International Solidarity Activist, United States
  3. Richard Rubenstein Professor of Conflict Resolution and Public Affairs, George Mason

University, United States

  1. Raia Bpmeza Peace Activist and Civil Society Advocate, Romania
  2. Diane Perlman Social Psychologist and Conflict Resolution Scholar, United States
  3. Herbert Gebauer Peace Activist and Civil Society Advocate, Germany
  4. Kamar Oniah Kamuruzaman, International Islamic University, Malaysia
  5. Hatem Ete, Associate Professor, Chairman of Ankara Institute, Türkiye
  6. Sevinç Özcan, Associate Professor, International Relations Department, Ankara

Yıldırım Beyazıt University

  1. Zahide Tuba Kor, Author and Middle East Researcher, Türkiye
  2. Kim Phar Beng, Founder and CEO of Strategic Pan Pacific Arena, Malaysia
  3. Meymune Topçu, Asst. Prof Psychology Departmet of MEF University, Conducting

Research on Collective Memory of The Genocide in Gaza

انتهای پیام

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *