حجت الاسلام احمد حیدری در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
سالگرد انتخاب امام علی به “فرمانروایی اسلام” از جانب خدا، پیامبر و مسلمانان در جمع بیش از صدهزار نفری مسلمانان است. پیامبر از حج وداع بازمیگشت که در نزدیکی برکه و چشمه «خم» که آب و درختان و سایبانی طبیعی برای اطراق بود، ملک وحی نازل شد و به پیامبر اعلام کرد مطلبی که در باره فرمانروای اسلام بعد از خودت در روز عرفه بر تو نازل کردیم و تو از ترس جوّ مخالف علی و خوف از این که نپذیرند و شورش کنند، از ابلاغش دست کشیدی و به آینده حواله دادی، را امروز ابلاغ کن که اگر نکنی، مثل این است که رسالت را انجام نداده و ابلاغ نکرده ای! و بدان که خدا نگهدار تو و دینت از مخالفت “مردم” است [وَ اللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاس(مائده / ۶۷)] .
پیامبر برای اجرای فرمان مؤکّد خدا دستور داد کسانی که جلو رفته اند بازگردند و صبر کنند تا بقیه برسند و در جمع مسلمانان بعد از حمد و ثنای خدا از آنان پرسید: «آیا قبول دارید من دلسوزتر، خیرخواه تر و متعهد تر به خیر و صلاح شما از خودتان هستم؟[أَ لَسْتُ أَوْلَى بِکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُم]» و وقتی همه به اختیار پذیرفتند و اعلام کردند که رسول خدا خیر و صلاح آنها را بهتر از خودشان رعایت می کند، اعلام کرد: «هرکس پذیرفته که من ولیّ، سرپرست و دلسوز اویم، بداند بعد از من این علی ولیّ اوست». بعد هم از مسلمانان خواست هر کس ولایت علی را به اختیار و شوق می پذیرد، با او بیعت کند و همه به شوق و اختیار بیعت کردند.
متأسفانه عموم آن مردم با اعتراف به صلاحیت منحصر به فرد علی و با وجود بیعت آزادانه با او، به محض مرگ رسول خدا این بیعت را به فراموشی سپردند و … شد آنچه شد.
شیعه بیش از چهارده قرن است کم و بیش غدیر را به عنوان «عیدالله الاکبر» گرامی داشته و در این چهارده قرن در اقطاری از جهان اسلام بخصوص ایران داعیه دار «علی» بودهاند ولی آیا در معرفی علی توانسته ایم قدم موفقی برداریم؟
امروز هم از قربان تا غدیر را دهه ولایت خوانده ایم تا بگوییم در صدد بزرگداشت علی هستیم و به بزرگداشتش قرار است مهمانی کیلومتری غدیر در تهران و هزار شهر برگزار کنیم. و در تهران این مراسم از میدان امامحسین تا میدان آزادی برگزار میشود.
علی کسی بود که وقتی همین مردمی که در غدیر با او بیعت کرده بودند، او را نخواستند و بیعتش را به فراموشی سپردند، برای به دست آوردن حکومتی که حقش بود، بین امت تفرقه نینداخت. آری سعی کرد آنان را به وفای به بیعت سوق دهد ولی وقتی اجابت ندید، حکومت را رها کرد و به نخلستان و کشاورزی و چاه کنی رو آورد، در عین حال هر گاه به رأی و فکرش نیاز یافتند، بی منّت مشورت داد و کمک کرد و بارها اعلام کرد تا زمانی که حکومت در مسیر خواست و خدمت به مردم باشد و فقط بر من ستم رود، من همراه خواهم بود. (نهج البلاغه، خ۷۴)
علی کسی بود که وقتی بعد از ۲۵ سال مردم به او رو آوردند، گفت من وزیر باشم بهتر است برایتان تا امیر باشم(همان، خ۹۲)
علی کسی بود که در دوران حکومتش مخالفان بسیار بیشتر از موافقان، آزادی داشتند.
علی کسی بود که آن قدر در اقدام به جنگ با مخالفان ظالم و مسلح و ستمگر تأنی می کرد که او را ترسو میخواندند.
علی کسی بود که هیچ جنگ فتوحاتی نداشت.
علی کسی بود که هر معترضی در حکومتش در امان از تعرّض، اعتراضش را آشکار می گفت.
علی کسی بود که در آخر پنج سال حکومتش اعلام کرد نان و آب شیرین و مسکن همه مردمش را فراهم کرده است.
عزیزان، علی صرفا با مهمانی کیلومتری غدیر در تهران و هزار شهر معرفی نمی شود. بیائید با عمل علی گونه علی را معرفی کنیم . امروز ارائه رفتار علیوار مسئولان بهرین راه معرفی علی است. بسم الله.
انتهای پیام
