بیژن عبدالکریمی، اندیشمند و پژوهشگر علوم انسانی در صفحهی تلگرامیاش نوشت:
«دین و دینداری آگاهیای است زایندهی جملگی خوبیها و زیباییها و خوشایندیها برای دیگران:
صفا و صمیمت، صداقت، محبت، سخاوت، عدالت، امنیت، اعتماد، ایثار و فداکاری و از خودگذشتگی و از جانگذشتگی.
دیندار واقعی در همهی عرصهها دیگران را بر خود مقدم و مُرَجًَح میشمارد و خود را فدای آنان میسازد:
پذیرای گرسنگی میشود برای نان دیگران.
خود را به رنج و دشواری میافکند برای آرامش و آسایش دیگران.
خود را به خطر میافکند برای امنیت دیگران.
خود را به اسارت میافکند برای آزادی دیگران.
خود را قربانی میکند برای حیات و نجات دیگران.
او با بیکرانگی و ابدیت و منبع و مصدرِ جملگی خوبیها و زیباییها و تواناییها پیوند خورده است.
در جامعهی فاقدِ هر یک از اوصاف و چگونگیهای یادشده، بی هیچ تردیدی پدیدارِ دین متحقَّق نشده است.
درباره ایثار و از خودگذشتگی:
لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ [سوره آل عمران : ۹۲]
هرگز به نیکوکارى نخواهید رسید تا از آنچه دوست دارید انفاق کنید
وَ یُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کَانَ بِهِمْ خَصَاصَهٌ [سوره الحشر : ۹]
و هر چند در خودشان احتیاجى [مبرم ]باشد، آنها را بر خودشان مقدّم مىدارند
دین همان گونه آگاهی ای است که عین صفا، صمیمت، ایجاد امنیت برای دیگری، ایثار و فداکاری برای دیگران، از خودگذشتگی و از جان گذشتگی برای دیگری و پذیرش گرسنگی برای نان دیگران و قربانی ساختن آزادی خویشتن برای نجات دیگران از اسارت، عشق و برگزیدن دیگری بر خویشتن و هر آن چیزی است که با بیکرانگی و ابدیت پیوند برقرار میکند. لذا هر آنجا که هر یک از این اوصاف دیده نشد، بی تردید پدیدار دین متحقق نشده است.»
انتهای پیام
