«نه» محکم تهران به پیشنهاد آتشبس عرفات و هیات میانجی
| احوال ایرانیان در نخستین نوروز جنگی (2) |
علی نیلی، انصاف نیوز: این نخستین نوروزی است که ایران خرمشهر ندارد. ۶ماه از جنگ گذشته و بخشی از خاک کشور در اشغال عراق است اما در حالیکه به نظر میرسد ایران در موضع ضعف قرار گرفته و انسجام سیاسی هم ندارد، هیات میانجی سازمان کنفرانس اسلامی از تهران دست خالی بازمیگردد.
سقوط خرمشهر و پیشروی ارتش عراق در خوزستان، تداوم ناآرامی در کردستان و افزایش زدوخوردهای سیاسی در پایتخت، بسیاری را ناراحت و نگران کرده است.
ورود خانوارهای جنگزده جنوب و غرب به شهرها، تشییع تقریبا هر روزه رزمندگان شهید و خبر بمباران شهرهای غربی، رنگ دیگری به نوروز ۱۳۶۰ داده و نام «عید خون» را بر سر زبانها انداخته است.
وضع سیاسی کشور تعریفی ندارد؛ روزنامه انقلاب اسلامی مخالفان بنیصدر را «چماقدار و انحصارطلب» نامیده و روزنامه جمهوری اسلامی، رئیسجمهور و هوادارانش را «قدرت طلب و غیرمکتبی» خوانده است.
خبرهای ایران به گوش همپیمانان بغداد رسیده و بنابراین همان روز دوم فروردین که برنامه هیات میانجی سازمان کنفرانس اسلامی برای سفر به جده، بغداد و تهران با هدف برقراری آتشبس اعلام میشود، خبر حمایت تسلیحاتی مصر و اردن از عراق هم رسانهای میشود.
هیات میانجی قبل از ظهر دوشنبه ۱۰ فروردین وارد تهران میشود؛ رؤسای جمهور گینه، گامبیا، بنگلادش و پاکستان، نخستوزیر ترکیه، وزرای خارجه مالزی و سنگال، یاسر عرفات رئیس کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین و دبیرکل سازمان کنفرانس اسلامی آمدهاند تا ایران را به آتشبس دعوت کنند.
عرفات با سران تهران آشناست و خود را بانفوذترین عضو هیات میداند. پس وقتی هیات به هتل میرود تا برای جلسه شب آماده شود، او به دیدار ابوالحسن بنیصدر فرمانده کل قوا و آیت الله سیدعلی خامنهای نماینده امام در شورای عالی دفاع میرود.
یاسر عرفات با هاشمیرفسنجانی هم ملاقات میکند و بیشتر از جنگ ایران، درباره احتمال حمله اسرائیل به جنوب لبنان حرف میزند اما به خبرنگاران میگوید: «من به عنوان یک انقلابی خوشبین میتوانم بگویم که به مساله [خاتمه جنگ ایران و عراق] خوشبینانه نگاه میکنم.»
نشست اصلی شامگاه همان روز میان اعضای میهمانان خارجی دولت ایران و اعضای شورای عالی دفاع به ریاست بنیصدر برگزار میشود.
رئیسجمهور خطاب به هیات که خواستار آتشبس فوری شده میگوید: «چه تضمینی هست که ایشان فرصت را غنیمت نشمارد، خودش را تقویت نکند و پسفردا حمله عمومی را شروع نکند… شما تضمینی دارید؟»
اتفاق نظر اعضای شورای عالی دفاع ایران بر حق مشروع دفاع از خود، تاکید بر ادامه حاکمیت بر اروند و معتبربودن موافقتنامه محمدرضا پهلوی و صدامحسین و تاکید بر بازگشت سریع ارتش عراق به پشت مرزهای بینالمللی، میانجیگران را که اصرار داشتند ایران فعلا آتشبس را بپذیرد و سپس درباره مناطق اشغالی و اروند-شطالعرب مذاکره کند، ناامید میکند.
صبح سهشنبه ۱۱ فروردین ۶۰، احمد سکوتوره رئیسجمهور گینه به عنوان رئیس هیات، ۲ساعت دیگر میکوشد رئیسجمهور ایران را به قبول آتشبس مجاب کند اما نتیجه نمیگیرد و هیات میانجی ظهر همان روز تهران را به مقصد بغداد ترک میکند.
احتمالا در هواپیما از عرفات سوال شده چطور سران ایران با آنهمه درگیری و اختلاف، حاضر نشدند کوتاه بیایند و آتشبس را بپذیرند؟
انتهای پیام
ننگ و نفرین و لعنت ابدی بر امثال یاسر عرفات و سران کشورهای عرب وترکیه و باکو که نمک خوردن و نمکدان شکستند ! راستی چرا اینها هرگز درس عبرت نمیشود که فقط متکی به ملت و مردم خودمان باشیم و صرفا برای سعادت و رفاه مردم ایران هزینه و سرمایه گذاری کنیم نه غیر ایرانی ها !