مذاکرات صلح و تدبیرهای پیامبر در فتح مکه

حجت الاسلام احمد حیدری در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:

هجوم وحشیانه دوم آمریکای جنایتکار و رژیم غاصب صهیونیستی بعد از جنگ دوازده روزه، به مدت چهل روز ادامه داشت. به نظر حقیر این جنگ با همه ویرانگری‌اش، تقدیر خدای متعال برای شکست “همینه غرب و آمریکا و رژیم صهیونیستی و شناخته شدن جهانی جمهوری اسلامی” بود. این جنگ را از جهات متعددی می‌توان با جنگ بدر مقایسه کرد.

کاروان تجاری قریش از شام راهی مکه است و مسلمانان به تلافی اموال و خانه و زندگیشان که در مکه توسط قریش تاراج شده، در صدد تصاحب کاروانند. قریش هم با سپاهی عظیم برای دفاع از کاروان تجاری راهی مدینه‌اند. نه قریش برای جنگ آمده‌اند و نه مسلمانان. ابو سفیان کاروان را از بیراهه برده و از دسترسی مسلمانها خارج می‎کند و به قریش پیام می‎‎دهد تا برگردند ولی قریش، “مغرور به قدرتمندی و سپاه با شکوه خود و ضعف آشکار مسلمانها”، می‌گویند حالا که تا اینجا آمده‌ایم، کار را یکسره کنیم.

مسلمانان هم که برای تصاحب کاروان تجاری خارج شده‌اند، ناخواسته با کاروان تجاری قریش مواجه می‌شوند و چاره‌ای جز جنگ ندارند! این تدبیر پنهانی خداوند بود تا این دو گروه ناخواسته درگیر شوند و با پیروزی مسلمانان، همینه قریش بشکند و مسلمانها مطرح شوند. بنا بر آیات سوره انفال خداوند برای محقق ساختن این اراده خود در هنگام مواجهه دو سپاه، آنان را در چشم هم کم جلوه داد تا بر هم جرأت یابند و جنگ واقع شود و…(ر.ک: انفال/ ۵- ۴۵).

در این جنگ هم زمینه طوری فراهم شد که آمریکا و رژیم صهیونیستی به طمع سرنگونی جمهوری اسلامی و تجزیه ایران و تسلط یافتن بر منابع نفت و گاز، دست به حمله زدند و برای رسیدن به این هدف، از هیچ اقدامی فروگذار نکردند ولی به یاری خداوند و همراهی مردم و دفاع جانانه فرزندان رشید نظامی، از رسیدن به هدف اصلی خود به یأس کامل رسیدند و نهایتا پیشنهاد آتش‌بس دادند. البته بر خلاف تصور بعضی که مطرح می‌کنند که “مالک به تیرک خیمه معاویه رسیده بود و …!”، جمهوری اسلامی ایران هم تا شکست کامل دشمن فاصله دارد و گرچه بر ادامه دفاع کمر همّت بسته بود، ولی ادامه جنگ را بدون نتیجه چشمگیر می‌دید و به همین جهت آتش‌بس را پذیرفت.

طبیعتاً مذاکرات هم نه تقریر شرایط اعلامی، بلکه بده بستان است و هر کدام از تیم‎‎های مذاکره کننده سعی دارد امتیاز بیشتر بگیرد و پوئن کمتر بدهد. این روزها هم از گوشه و کنار زمزمه‌های مخالفت با مذاکره و مذاکره کنندگان به گوش می‌رسد که مدعی‌‎اند پذیرش مذاکره فرصت دادن به آمریکا و رژیم صهیونیستی است.

اقتدا به سیره متوکلانه و انعطاف‎های پیامبر در صلح حدیبیه و فتح مکه از ضروریات امروز است. حضرت با سیاست متوکلانه خود در این دو فراز تاریخی، با دشمنان انعطاف لازم را داشت از جمله پذیرفت صلح‎نامه مطابق سیره مشرکان با عبارت «باسمک اللهم» و بدون ذکر عنوان «رسول الله» در پی نامش، شروع شود و پذیرفت که اگر مشترکی مسلمان شد و به مدینه پناه آورد، به مکه عودت داده شود(مشابه جریان حزب الله لبنان) بدون اینکه لازم باشد مسلمان مرتد شده و پناه آورنده به قریش، را بازگردانند.

این انعطاف ها برای بعضی آن قدر ذلیلانه جلوه کرد، که به‌شدت به پیامبر اعتراض کردند یا در فتح مکه وقتی پرچمدار سپاه فریا زد: «امروز روز انتقام است»، او را عزل کرد و به پرچمدار جدید فرمود فریاد بزند «امروز روز رحمت است» و نسبت به ابو سفیان (ترامپ آن روز) اعلام کرد خانه‌‎اش امن است و می‌توانند بدان پناه ببرند!

امید که مذاکره کنندگان از هیاهوی جماعت خود انقلابی‌پندار نترسند و با توکل بر خدا انعطاف لازم به خرج دهند و به صلح عزتمندانه برسند که به یقین صلح بهتر است(نساء/ ۱۲۸).

انتهای پیام