استاد هادی سروش در هیئت انصارالمهدی شرق تهران گفت: اهلبیت (ع) عامل امنیت هستند، به شرط آنکه از الگوی ارائهشده توسط آن بزرگواران استفاده کنیم؛ بهگونهای که در حکمرانی، مانند دوران امیرالمؤمنین (ع) گرسنگی و کارتنخوابی وجود نداشته باشد، و مانند امام حسن (ع) که برای حفظ خون مسلمانان و بقای دین، با دشمن پیمان صلح امضا کرد. رویکرد سیاسی اهلبیت (ع) در مواجهه با بحرانها، چه در جنگ و چه در صلح، همواره بر تأمین امنیت امت استوار بوده است.
به گزارش خبرنگار انصاف نیوز، حجت الاسلام سروش افزود: حدیث امان که میان شیعه و سنی مشهور است و به پیامبر رحمت (ص) مستند میشود، چنین فرموده است:
«إِنِّی وَ أَهْلُ بَیْتِی أَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ، کَمَا أَنَّ النُّجُومَ أَمَانٌ لِأَهْلِ السَّمَاءِ»؛
«همانا من و اهلبیتم، مایه امان اهل زمین هستیم، همانگونه که ستارگان مایه امان اهل آسماناند.»
وی گفت: اهلبیت (ع) افزون بر امنیت تکوینی برای خلقت، امنیت به معنای کاربردی آن را نیز مطرح کردهاند؛ به این معنا که انسان برای تأمین امنیت فردی و اجتماعی خود، باید از سیرهٔ اهلبیت (ع) الگوبرداری کند.
هادی سروش با استناد به قرآن کریم، برای دستیابی به زندگیِ دور از تهدید و هراس، دو راهبرد اساسی مطرح کرد:
اول؛ خدا باوری و خدا محوری باعث امنیت است. در آیهٔ ۲۸ سورهٔ رعد آمده:
«أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»؛
«آگاه باشید که تنها با یاد خدا دلها آرام میگیرد.»
علامه طباطبایی از این آیه، امنیت در همهٔ ابعاد، بهویژه بُعد معنوی که مبتنی بر تحصیل ایمان است، استفاده کرده است.
دوم؛ امنیت اجتماعی در گرو ایمان و پرهیز از ظلم است. متن صریح قرآن در سورهٔ انعام، آیهٔ ۸۲ چنین است:
«الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یَلْبِسُوا إِیمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِکَ لَهُمُ الْأَمْنُ»؛
«مؤمنانی که ایمان خود را با ظلم نیامیختند، امنیت خواهند داشت.»
تجربه نشان داده است که هرکس در محیط کار اداری یا مناسبات اقتصادی دچار سقوط شده، در رعایت مرزها و حقوق دیگران تخطی کرده است.
استاد سروش در ادامه به الگوی امنیت در عرصهٔ فردی و حکمرانی پرداخت و گفت: این الگوپذیری در دو عرصه قابل بررسی است:
نخست، امنیت در عرصهٔ فردی:
صداقت، شاهکلید نجات است. امیرالمؤمنین (ع) در خطبهٔ ۸۶ نهجالبلاغه میفرماید:
«الصِّدْقُ عَلَى شَفَا مَنْجَاهٍ وَ کَرَامَهٍ»؛
«راستگویی در آستانهٔ نجات و کرامت است.»
دوم، امنیت در عرصهٔ اجتماعی و حاکمیتی:
که در گرو عدالت اقتصادی و رفاه است. امیرالمؤمنین (ع) در دوران حکومت پنجسالهٔ خود، با وجود سه جنگ سنگین (از جمله جمل و نهروان)، چنان ساختار اقتصادی و امنیتی پایداری ایجاد کرد که میفرماید:
«مَا أَصْبَحَ بِالْکُوفَهِ أَحَدٌ إِلَّا نَاعِماً، إِنَّ أَدْنَاهُمْ مَنْزِلَهً لَیَأْکُلُ الْبُرَّ وَ یَجْلِسُ فِی الظِّلِّ وَ یَشْرَبُ مِنْ مَاءِ الْفُرَاتِ»؛
«در کوفه هیچکس نیست مگر آنکه در رفاه است؛ پایینترینِ افراد جامعه نان گندم میخورد، سایبانی برای نشستن دارد و از آب گوارای فرات مینوشد.» در حکومت امیرالمؤمنین (ع)، فقر مطلق و بیخانمانی ریشهکن شد.
سوم، صلح مصلحانه:
که باعث امنیت در هنگام مخاطره برای دین و خون مسلمانان است. وقتی به سیرهٔ امام مجتبی (ع) رجوع میکنیم، درمییابیم که واگذاری قدرت ظاهری و امضای پیمان صلح با معاویه، تصمیمی کاملاً راهبردی بود. امام مجتبی (ع) دلیل این اقدام را چنین بیان فرمود:
«أَرَدْتُ أَنْ یَکُونَ لِلدِّینِ نَاعِی»؛
«خواستم فریادگری برای حفظ دین باقی بماند.»
و در جای دیگر فرمود:
«أُشْهِدُ اللَّهَ وَ إِیَّاکُمْ أَنِّی لَمْ أُرِدْ بِمَا رَأَیْتُمْ إِلَّا حَقْنَ دِمَائِکُمْ وَ إِصْلَاحَ ذَاتِ بَیْنِکُمْ»؛
«خدا و شما را شاهد میگیرم که از این تصمیم، هدفی جز حفظ خون مسلمانان و اصلاح امور جامعه نداشتم.»
استاد سروش دربارهٔ امنیت ملی با الگوی اهلبیت گفت: در زمینهٔ چالشهای ملی، میتوانیم در سایهٔ اقتدارِ دانایی و توانایی، و نیز ارتباطات قوی و سازنده در همهٔ ابعاد، امنیت ملی خود را بازسازی و تقویت کنیم.
امام علی (ع) در فرمانی به استاندار خود نوشت:
«استعمل العدل و احذر العسف و الحیف، فان العسف یعود بالجلاء و الحیف یدعو الی السیف»؛
«نسبت به مردم عدل و انصاف را به کار بند و از زورگویی، تجاوز و خشونت پرهیز کن، و از حیف و میل و تجاوز به حقوق مردم بپرهیز، چراکه شدت و خشونت موجب مهاجرت میشود و تجاوز به حقوق، مردم را به اسلحه میکشاند.»
اهلبیت (ع) امنیتآفرین هستند، به شرط آنکه از الگوی ارائهشده توسط آن بزرگواران بهره بگیریم.
انتهای پیام
