محمدرضا یوسفی در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «رفتار دوگانه نهادهای دینی در برابر برخی غلو ها» نوشت:
در بزرگداشت برخی از شهدای جنگ تحمیلی رمضان، یک روحانی دست به تشبیهاتی زد. او مقام رهبرِی را با پیامبر (ص)، رهبری سوم را با امیرالمؤمنین (ع) و همسر ایشان را «سیده شهدای انقلاب اسلامی» خواند و با حضرت زهرا (س) مقایسه کرد و سپس در برخی صفات، ایشان را برتر از حضرت زهرا دانست.
خطری که از اینگونه مقایسه های نابجا و حتی برتر دانستن افراد غیرمعصوم بر معصومین (ع) ایجاد میشود، تنها به یک فرد یا یک مورد محدود نمی ماند. آنچه این انحرافات را تشدید میکند، سکوت نهادهای دینی، حوزه های علمیه و علما در قبال آنهاست. سکوت در برابر بدعت، به نوعی امضای ضمنی آن تلقی میشود و زمینه را برای گسترش انحرافات مشابه فراهم میآورد. پیش از این نیز فرازی از دعای ندبه («أینَ الحَسَنُ و أینَ الحُسَینُ، أینَ أبناءُ الحُسَینِ، صالحٌ بعدَ صالحٍ، صادقٌ بعدَ صادقٍ…») در مورد غیرمعصوم خوانده شده است.
اگر علما در برابر مقایسه یک فرد هر چند محترم با حضرت فاطمه زهرا (س) سکوت کنند، این سکوت به مرور زمان غلو را عادی و حتی مشروع جلوه میدهد. رفتار دوگانه برخی علما مایه حیرت و تأسف است. چندی پیش یکی از روحانیون، برخی سخنان نادرست بیان کرده بود و من نیز در چند یادداشت به نقد آن پرداختم. تعدادی از علما چنان «وا اسلاما» سر دادند و برخی نیز بدون پاسخ دادن به گفته های او، در بیان سخنان تند از یکدیگر سبقت گرفتند. گویی مسابقه ای در چند روز برگزار شده بود.
اما اکنون که فردی مرزهای تملق را چنان جابه جا کرده، یکی را بالاتر از حضرت زهرا دانسته و دو رهبر را به پیامبر (ص) و امام علی (ع) تشبیه کرده، سکوت آنها را فرا گرفته است. به راستی تفاوت در چیست؟ احتمال دارد هنوز آن آقایانِ «وا اسلاما»گو مطلع نشده باشند یا گروههای خاص آنها را با خبر نکرده باشند. احتمال دیگر این است که چون روحانیِ اول، منتقدی بی پناه بود و به انزوا کشاندن او به جهاتی مطلوب، آنها احساس تکلیف کردند؛ اما اکنون روحانیِ دوم در بزرگداشتی حاکمیتی چنین سخنانی گفته و اینان مصلحت خود نمی بینند تا هرچند با غلظت کمتر، پاسخی به او دهند. اگر چنین باشد، سکوت همیشگی آنها بهتر از سخن گفتن گاه و بیگاه است. به نظر میرسد اینان باید هر روز خطبه سیدالشهدا (ع) در منا را خطاب به گروهی از صحابه و بزرگان زمان بخوانند؛ همان خطبه که برائت از سکوت در برابر انحراف بود.
هنگامی که غلو و تملق و چاپلوسی، پایه های اعتقادی و توحیدی را نشانه رفته است، جایی برای مصلحت اندیشی باقی نمیماند. انتظار می رود نهادهای دینی، در برابر اینگونه مسائل، بدون در نظر گرفتن ملاحظات جانبی، موضعی قاطع و صریح اتخاذ کنند و با روشنگری به موقع، از عادی شدن غلو و تضعیف جایگاه اهلبیت (ع) جلوگیری نمایند.
انتهای پیام
