افشین علا، شاعر و نویسنده، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
از شاعر ارجمند دکتر اسماعیل امینی مطلبی خواندم که در خصوص حواشی آزاردهنده‌ی یک رویداد فرهنگی نوشته بودند. [لینک] خواستم بگویم گلایه‌ی ایشان حرف دل همه‌ی ماست. دست بر قضا چندی پیش من هم ناچار شدم اختتامیه‌ی یک رویداد ادبی را ترک کنم. بس‌که در آن، مسئولان محترم از همگنان خود قدردانی کردند و از فضایل یکدیگر گفتند. حال، ابراز مکرر ادب و ارادت مجری برنامه به مقامات حاضر که جای خود دارد.
البته بنده مخالف حضور مقامات محترم در محافل علمی، فرهنگی و ادبی نیستم. اتفاقا حضور این عزیزان نشان دهنده‌ی اهمیتی است که برای امور فرهنگی قائل‌اند. از طرفی برپایی این رویدادها با تأیید، حمایت و زحمات همین مسئولان تداوم می‌یابد. اما تبدیل شدن این محافل به ویترینی برای دیده شدن مسئولان اجرایی، تعریف و تمجیدهای بی‌پایان مجریان از مقامات، و به‌خصوص سخنرانی‌ها و پیام‌های رسمی، کلیشه‌ای و ملال‌آور، زیبنده‌ی هنر و ادب فارسی نیست.
این رفتارها از نگاه غلطی نشأت می‌گیرد که فرهنگ را ذیل سیاست و اهالی فرهنگ را زینت‌المجالس صاحبان قدرت تلقی می‌کند. آفت دیرسالی که گریبانگیر رویدادهای فرهنگی شده است و جا دارد متولیان امر هرچه زودتر با آن مقابله کنند.
هرچند ترک این عادت، مشکل است. چراکه در اغلب محافل و مجامع رسمی، میزان حرمت افراد به درجه‌ی شغلی و اهمیت عنوان آنان بستگی دارد. از این روست که در نشست‌ها و رویدادها هرچقدر مسئولان حاضر بلندپایه‌تر باشند، چاشنی تعارفات در لحن اصحاب تریبون، غلیظ‌تر و مبالغه‌آمیزتر است. این طبیعت نشست‌های رسمی در مملکت ماست و شاید از آن گریزی نباشد.
اما وقتی پای فرهنگ، هنر و ادبیات به میان می‌آید، از دستگاه‌ها و نهادهای ذی‌ربط انتظار می‌رود که این‌گونه زوائد را حذف کنند. وگرنه، بیم آن دارم که نسل ما این آموزه‌ی ارجمند شیخ اجل را که فرمود: “هنرمند هر جا رود قدر بیند و در صدر نشیند.” غلط بیاموزند و جای “هنرمند” را به “دولتمند” بدهند.
انتهای پیام
