حجت الاسلام محمدرضا زائری، روحانی اصولگرا در یادداشتی تلگرامی با عنوان «باید با صدای بلند اعتراض کرد!» در انتقاد به تقدیس امام خمینی در حد ائمه نوشت:
اشتباههای بزرگی مانند تقدیس مرحوم امام خمینی (رضوان الله علیه) در حد تشبیه ایشان به پیشوایان معصوم دین علیهم السلام به هیچ وجه قابل توجیه نیست. باید با صراحت و قاطعیت گفت که این رفتارها و اقدامها از ساختن گنبد و گلدسته در مرقد امام تا ذکر عباراتی چون “سلام الله علیه” یا “السلام علیک یا …” که عرفا اختصاص به معصومین دارد صحیح نیست. باید خیلی صریح و شفاف از درج زیارتنامه امام در کتابچه دعا – هر چند حرکتی جزئی و اشتباهی شخصی از یک ناشر کم اهمیت باشد- برائت جست.
بیست و دو سال قبل برای نخستین بار این اعتراض را در مجله نیستان منتشر کردم و تا امروز هم مکرر گفته و نوشتهام و البته هزینه سنگینی هم برای این انتقاد ناخوشایند پرداختهام!
شاید با احتجاج و مباحثههای کلامی بتوان این اشتباهها را توجیه کرد – گرچه معتقدم روایاتی چون “لا یقاس بنا آل محمد من هذه الأمه أحد” همان جا هم حاکم است – ولی بحث اینجا اصلا بحث کلامی نیست، بلکه بحث فهم عرف و مفاهمه و برداشت ذهنی مخاطب است و ضرورت فاصله گذاری جدی میان غیر معصومان با پیشوایان دین (رسول خدا و خاندان مطهرش) تا مردم دچار اشتباه و سوء برداشت نشوند و مخصوصا در طول زمان گرفتار شبههها و تردیدها نگردند.
مسأله در ساحت شناخت اجتماعی مخاطب و ارائه تصویر یا صورتی است که به مخاطب ارائه میکنیم.
مسأله فهم تلقی و دریافت این مخاطب است و حتى مخاطبانی در صدسال و دویست سال بعد. مساله حساسیتی است که کلیسای کاتولیک از قرنها پیش درک کرده و برای همین قانون و قاعدهای دارد که برای اعلام قدیسها حتما باید چند نسل از زمان آنها گذشته باشد زیرا میدانند و میفهمند که نباید در زمان معاصران یک اسقف یا پاپ از او به عنوان قدیس یاد کرد!
کاش ما هم اگر قداست را -بر اساس باورهای اعتقادی و دینیمان – منحصر به معصومان نمیدانیم، حداقل مانند کلیسای کاتولیک به فهم دنیایی مخاطبان توجه داشتیم و ملاحظه درک و شناخت و باور آنها را میکردیم!
انتهای پیام
