هوشیار محمودی در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
در لحظاتی که تاریخ یک ملت از گذرگاههای سخت عبور میکند، عیار واقعی انسانها و قومیتها در قابهای ماندگار ثبت میشود. حضور اندوهگین اما استوار حاج ماموستا ملا قادر قادری، در خط مقدم وداع با رهبر جمهوری اسلامی، فراتر از یک ادای احترام معمول تشریفاتی بود؛ این حضور، خوانشِ عینیِ یک مرامنامه نانوشته اما اصیل بود: کُردها، رفاقت را تا بینهایتِ وفاداری بلدند.
تجلی رفاقت در صفحه شطرنج روزگار
در زمانهای که معادلات سیاسی غالباً بر اساس منافع زودگذر چیده میشوند و در صفحه شطرنج قدرت، مهرهها با وزش باد حوادث تغییر مسیر میدهند، حضور این عالم برجسته اهل سنت، نماد حرکتی بر مدار اصالت بود.
ایستادن در کنار پیکر یک رفیق و همپیمان، آن هم پس از نزدیک به نیمقرن همراهی پرفراز و نشیب، ثابت کرد که برای یک کُرد، «عهد» یک مفهوم انتزاعی نیست؛ بلکه ریشهای است که حتی مرگ نیز نمیتواند آن را از خاک تعهد بیرون بکشد.
این همان صداقتی است که در روزهای سخت مرزنشینی آزموده شده و در مرکزیت سوگ یک ملت، با خواندن فاتحهای از عمق جان، خودنمایی میکند.
وفاداری بیقید و شرط؛ مستندترین دلیل برای مدیریت کلان
این قاب تاریخی، پیام بسیار بزرگتر و مستدلی برای ساختار سیاسی و اجتماعی کشور به همراه دارد. مردمی که اینگونه در روزهای خون و خطر، سینه سپر میکنند و در روزهای سوگ و فقدان، اینچنین وفادارانه تا سرمنزل مقصود و تا پای جان طرف مقابل بر سر عهد خود میایستند، حقانیت بیبدیلی برای مشارکت در عالیترین سطوح تصمیمگیری کشور دارند.
نمیتوان وفاداری اهل سنت و مرزنشینان غیور کُرد را در حفظ امنیت و تمامیت ارضی ستود، اما در زمان توزیع مسئولیتهای کلان کشوری، به این سرمایههای عظیم انسانی با دیده تردید نگریست.
حضور ماموستا قادری، یک استدلال روشن و غیرقابل انکار است: آنانی که در طوفانها لنگرگاه ثبات کشورند، شایستهترین سکانداران برای مدیریت کلان این سرزمین در روزهای آرامشاند.
حقانیتی برآمده از اصالت
اعتماد به نخبگان اهل سنت و کُرد برای تصدی مسئولیتهای ارشد، یک لطف یا سهمخواهی سیاسی نیست؛ بلکه الزام عقلانیت حکمرانی و نتیجهی طبیعی همین وفاداریهای اثباتشده است.
جامعهای که در تار و پود خود، مرام، گذشت و ایستادگی را نهادینه کرده است، میتواند در بالاترین سطوح اجرایی و تقنینی، همین صداقت، صراحت لهجه و سلامت نفس را به ساختار اداری کشور تزریق کند.
چنانکه در منطق زیبای ادبیات نیز، آبهای زلالی که از دلِ سختترین صخرههای کوهستان میجوشند، سزاوارترین قطرهها برای سیراب کردن دشتهای تشنهاند.
این حضور تاریخی ثابت کرد که اهل سنت و قوم کُرد، امتحان وفاداریِ خود را پس دادهاند و اکنون زمان آن است که ساختار مدیریتی کشور، بر مبنای شایستهسالاری و برادری حقیقی، آغوش خود را به روی این صداقت بیتکلف و شایستگی انکارناپذیر در بالاترین مقامات عالی کشوری باز کند.
انتهای پیام
