دکتر مجید مرادی در پاسخ به سومین یادداشت حجت الاسلام حسین علوی دربارهی جنگ و صلح از نگاه قرآن، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
نویسندهای پرچانه با نام احتمالا مستعار سیدحسین علوی که تصویر منسوب به او، وی را معمم نشان میدهد و هیچ رد پایی تا یک ماه پیش از او در گوگل وجود ندارد و گویا از اکتشافات انصاف نیوز است و با خواندن یادداشت «صلح منطق قرآن است آقای سیدعلی خمینی» (لینک) خونش به جوش آمده و در دفاع از اصالت جنگ در قرآن دو نقد بیسروته نوشته که در انصاف نیوز انتشار یافته در تداوم مغالطه گوییهای خود جدیدا چند صفحه رطب و یابس بافته است. (لینک)
این نویسنده که نخستین تجربههای نوشتن را میگذراند هرکه باشد، در این خیال واهی به سر میبرد که من از ادعاهای خود که قرآن اصالت را به صلح میدهد و نه به جنگ، عقب نشینی کردهام.
او هنوز وقوف نیافته که برداشت من از جهاد، «جنگ» نیست تا اصالت جهاد و اصالت صلح با هم ناسازگار باشند.
او نمیداند که مصدر مجاهده یا مجاهدت هم ریشه در جهد دارد که به معنای تلاش و پیکار است و بردن جهد به سمت جاهد یجاهد و مجاهده و جهاد، مفهوم جهاد را به حرب تبدیل نمیکند.
بنابراین اولا این که جهاد را با جنگ، یکی گرفته، غلط است زیرا جهاد ممکن است با صلح محقق شود و ممکن است با جنگ تحقق یابد.
ثانیا جهاد، با صلح منافات ندارد و بلکه هم متوقف نمیشود و بلکه در حالت صلح هم ادامه دارد.
ثالثا آن چه نقیض اصالت صلح است اصالت حرب یا قتال است و نه اصالت جهاد.
با توضیحاتی که در دو یادداشت گذشته دادم باید روشن شده باشد که جهاد نه قتل و قتال است و نه حرب!
او هنوز در علم صرف مانده و متوقف شده است و با بضاعت ناچیز خود می کوشد اصالت جنگ را از قرآن استخراج کند در حالی که کتاب خدا از چنین استنتاجاتی مبراست.
حیثیت کلمات را باید حرمت نهاد. از جهاد نه الزاما قتال درمیآید و نه حرب. پس جهاد را در مقابل صلح ننشانیم.
نوشته اخیر علوی بیش از این ارزش پاسخگویی ندارد و تکرار مکرر دو یادداشت قبل اوست با کلی پیاز داغ! سواد رسانهای او آن قدر ناچیز است که به رغم سه دهه فعالیت من در عرصه پژوهش و تدریس و تألیف و ترجمه و فعالیت رسانه ای، در هویت من هم ابراز شک کرده است در حالی که من با هیچ کس نشانی از این بی نشان (سیدحسین علوی) ندیدم و کسی را ندیدم که آدمی با این هویت را بشناسد. حتی علامه گوگل هم دو سطر تا پیش از این از او به یاد ندارد.
انتهای پیام
