یک سهامدار شرکت سرمایهگذاری کارکنان سایپا (سمیکو)، در گفتوگو با انصاف نیوز، با اشاره به نزدیک به دو دهه فعالیت این شرکت و بلاتکلیفی بخشی از سرمایه کارکنان، خواستار روشن شدن وضعیت سهام سایپا و داراییهای شرکت و رسیدگی شفاف به عملکرد مالی آن شد؛ او تأکید کرد که سهامداران، بهجای حفظ داراییهای راکد و ساختارهای مدیریتی، خواهان تعیین تکلیف سرمایه و برخورداری از ارزش واقعی سهام خود هستند.
رضا رسولیان، سهامدار شرکت سرمایهگذاری کارکنان سایپا (سمیکو)، گفت: مهمترین مطالبه سهامداران این شرکت، تعیین تکلیف سهام سایپا و بازگرداندن ارزش سرمایهای است که طی سالها در اختیار شرکت باقی مانده است. سهامداران همچنین خواهان شفاف شدن وضعیت داراییهای مازاد و راکد و انجام یک بررسی دقیق درباره عملکرد مالی و مدیریتی سمیکو در سالهای گذشته هستند.
او توضیح داد که شرکت سرمایهگذاری کارکنان سایپا در سال ۱۳۸۶ و در دوره مدیریت وقت سایپا، با هدف سرمایهگذاری بخشی از آورده کارکنان شکل گرفت. در سالهای نخست، ماهانه حدود سه تا چهار درصد از حقوق پایه کارکنان برای این منظور اختصاص مییافت، اما مسیر فعالیت شرکت بهتدریج تغییر کرد و بخش عمده سرمایه به خرید سهام تودلی سایپا اختصاص یافت.
رسولیان گفت: در سالهای ابتدایی، خرید برخی داراییها و سهام با ابهامهایی همراه بوده و صورتهای مالی شرکت نیز برای مدتی با چالش مواجه شده است.
او درباره خرید سهام سایپا در سال ۱۳۸۹ گفت: بخش قابل توجهی از سهام این شرکت خریداری شد، اما نحوه تأمین مالی، قیمت واقعی معامله و آثار آن بر صورتهای مالی، از جمله موضوعاتی است که به اعتقاد او نیازمند بررسی دقیق و حسابرسی ویژه است.
به گفته این سهامدار، در ادامه، تحریمها و شرایط اقتصادی موجب شد پیشبینیهای مالی محقق نشود و بدهی قابل توجهی بر شرکت باقی بماند. او همچنین درباره برخی معاملات و خریدهای دیگر، از جمله املاک و سهام شرکتهای وابسته مسئله عدم شفافیت را مطرح کرد و خواستار بررسی کارشناسی و حقوقی آنها شد.
او با اشاره به ساختار سهامداری سمیکو گفت: زمانی حدود ۲۷ هزار نفر از کارکنان گروه سایپا در این مجموعه سهامدار بودند و اکنون نیز شمار سهامداران به حدود ۲۳ هزار و ۶۰۰ نفر میرسد. پراکندگی سهام و بازنشسته شدن بخش قابل توجهی از سهامداران، به گفته او، پیگیری حقوق آنان را دشوار کرده است.
رسولیان همچنین گفت: از سال ۱۳۹۶ به بعد، تغییرات مکرر مدیریتی در سایپا و شرکتهای وابسته، به بیثباتی در مدیریت سمیکو انجامیده است. در برخی دورهها، انتصابها تحت تأثیر روابط و ملاحظات خارج از منطق حرفهای قرار گرفته و این وضعیت بر تصمیمهای شرکت اثر گذاشته است.
او گفت: سهامداران از سالهای ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ پیگیر فروش سهام تودلی بودند، اما بخشی از داراییهای شرکت در وثیقه بانکها قرار داشت و امکان استفاده از افزایش ارزش آنها برای سهامداران فراهم نشد. از سال ۱۴۰۱ نیز پیگیری تعیین تکلیف سهام تودلی در دولت، وزارت صمت، مجلس و نهادهای مرتبط ادامه داشته است.
رسولیان تأکید کرد که سهامداران با اصل حفظ منافع شرکت مخالفتی ندارند و گفت: اگر دارایی قابلیت نقد شدن دارد، باید درباره سرنوشت آن تصمیم روشنی گرفته شود و اگر سهام سایپا و سایر داراییها ارزش قابل توجهی دارند، این ارزش نباید صرفاً روی کاغذ باقی بماند.
او همچنین از درخواستهای مکرر سهامداران برای حسابرسی ویژه خبر داد و گفت: نخستین نامه در این زمینه در مرداد ۱۴۰۰ خطاب به مدیرعامل وقت سایپا ارسال شده و این درخواست در دورههای مدیریتی بعدی نیز تکرار شده است. هدف از این پیگیریها، به گفته او، روشن شدن وضعیت معاملات، بدهیها، داراییها و تصمیمهای مالی سالهای گذشته است.
رسولیان در پایان، مطالبات سهامداران را در سه محور خلاصه کردو گفت: تعیین تکلیف و فروش سهام تودلی سایپا و اختصاص منافع آن به سهامداران، شناسایی و تعیین تکلیف داراییهای راکد و مازاد شرکت، و انجام حسابرسی و بررسی حقوقی عملکرد نزدیک به ۱۹ سال گذشته سمیکو است و همچنین ورود نهادهای نظارتی و قضایی برای بررسی ادعاهای مطرحشده و حمایت از سهامداران در مسیر پیگیری حقوق قانونی خود هستیم.
انتهای پیام
