فردین علیخواه، جامعهشناس، در کانال تلگرامی خود نوشت:
این روزها خیلیها با عکسهایی که هوش مصنوعی میسازد، مدام خودشان را در زندگیهای دیگری میبینند؛ نشسته بر کنار یک میز گرد و شیک در هتلی بزرگ، با انبوهی از غذاهای رنگارنگ برای صبحانه؛ با کتوشلوار و پاپیون گرانقیمت زیر برج ایفل، یا روی عرشه یک قایق لوکس با نوشیدنی در دست، در هر جایی که شاید هرگز نرفته باشند.
بعضیها ساعتها به عکس خیره میشوند. لذت میبرند، خودشان را در آن زندگی تصور میکنند. بعضیها ذوق میکنند و با هیجان عکس را به بغلدستیشان نشان میدهند؛ انگار برای لحظهای چیزی از یک زندگی دیگر را به دست آوردهاند، انگار برای لحظهای از زندگی فعلی گریختهاند. بعضی ها حتی عکس را برای دیگران هم می فرستند و احتمالا بعد از خودشان می پرسند چرا یک زندگی خیالی را برای دیگری فرستاده ام؟ به راستی این تصاویر چه چیزی به ما میدهند؟ دلخوشی یا حسرت؟
تا پیش از این، اگر میخواستیم بدانیم «اگر جور دیگری انتخاب میکردم، اگر جای دیگری به دنیا میآمدم، اگر در زندگی فرصت دیگری نصیبم میشد، چه شکلی میشدم؟» تنها چیزی که داشتیم، خیال آن زندگی بود. حالا خیال، تصویر شده است. دیگر فقط تصوّر نمیکنیم؛ ما آن را میبینیم.
گویی رویاهایی که به آنها نرسیدهایم، در این عکسها جان میگیرند. زندگیهای نزیسته، برای چند لحظه زیسته می شوند و روبهروی ما، از فکر به تصویر تبدیل میشوند.
دیدنِ خودمان در این زندگیهای خیالی، شاید برای لحظاتی تسکینِ حسرت باشد؛ فرصتی برای اینکه دستکم یک بار ببینیم اگر زندگی طور دیگری پیش میرفت، چه کسی میشدیم. اما عکس، از طرفی رسیدنها را نشان میدهد؛ رسیدن به آن لباس، آن سفر، آن میز، آن زندگی. ولی از طرف دیگر معمولا با بستن صفحه نمایش، اندوهِ نرسیدنها به سراغمان میآید. گویی این عکسها برای چند لحظه ما را به زندگیای پرتاب می کنند که نداشتهایم، خیلی زود با خاموش شدن صفحه، دوباره به زندگی خودمان برمی گردیم. شاید این آخرین تلاش نومیدانۀ ماست برای اینکه بتوانیم آنچه نشدهایم را ببینیم.
استقبال از فناوری با زمینه های اجتماعی پیوند دارد. از منظر جامعه شناختی، جذابیت این تصاویر فقط به بازیگوشی با هوش مصنوعی ارتباط ندارد. در جامعهای که بعضی سفرها، بعضی خانهها، بعضی لباسها و بعضی سبکهای زندگی بیشتر از آنکه تجربهای روزمره باشند، به تصویرهایی تقریبا دور از دسترس تبدیل شدهاند، دیدن خود در چنین زندگیهایی برای بخشی از جامعه معنای دیگری پیدا میکند.
هوش مصنوعی فقط یک عکس نمیسازد؛ فاصله میان آنچه داریم و آنچه میتوانستیم داشته باشیم را هم برای ما لحظهای قابل دیدن میکند.
انتهای پیام
