انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف در اطلاعیهای پس از خسارت این دانشگاه در اثر حملهی آمریکا و اسرائیل، نوشت:
هرچند آن سهمی از غم، رنج و تألمی که از دل رنجیدۀ سرزمینمان، ایران، به قدر خودمان، به ما رسیده، با تمام قوایش رمق و توان و امکان گفتن ما را نشانه رفته و هرچند از پس سختترین روزها، حالا بار دیگر جور صیاد هم به جان خانهمان افتاده تا هر نقشی که به خون دل زدیم را یکشبه بسوزاند، ما این روزها نیز ذرهای تردید به دل خود راه ندادهایم.
ذرهای شک نکردهایم که هر آن خصمی که جان هموطنان بیگناهمان را هدف قرار دهد، داشتههای علم و صنعت این کشور را تخریب کند و زیستپذیری آن را تهدید نماید، شر مطلق است. شک نکردهایم که در این جهان اگر یک منزل داشته باشیم، آن ایران است. اگر توسعهای برای طلب کردن هست و اگر آزادیای برای جستن، جز برای ایران و به نام ایران معنایی ندارد. در تمام آنچه بر ما گذشت، به انزجار از جنایت شک نکردهایم، چه در قبال کودک بیگناهی باشد که در خون خود غلتیده و البته چه در غم خودمان برای تعدی به دانشگاه شریف که خانۀ دوستداشتنی ما بوده و هست.
چند سطر بالا، هرچند اندک، زمزمههایی از حال و مقال همۀ ماست و اگر نه برای امروز، برای فردا باقی خواهد ماند؛ فردایی که برای رقم زدنش امیدی جز به ایران و مردمش نداریم. همانها که آزادی را خودشان فریاد میزنند، دموکراسی را خودشان انتخاب میکنند، دانش را خودشان مینویسند و آنچه باید ساخته شود را خود از دل مدرسهها و دانشگاهها و کارگاهها و صنایع خودشان میسازند؛ برای ایرانی که پاینده خواهد ماند.
انتهای پیام




نکته جالب و تأسفبار در این مدل متون
ظاهراً وطنپرستانه رندانه دوپهلوی نه سیخ سوزان و نه کباب سوزان قشر روشنفکر دانشگاهی و هنری که تازه بعد از نزدیک به چهل روز از تهاجم نظامی معبودان یانکی این قشر فکری و از دست رفتن هزاران جان عزیز ایرانیان و آسیب به زیرساختهای کشور یک به یک در حال انتشار است احتراز شدید از نام بردن مستقیم از آمریکا و اسرائیل و لگد زدن به نظام است تو گویی از نظر ذهنی این قشر غربپرست، این نظام و پاسداران و محافظان کشور هستند که به ایران حمله نظامی کردهاند و نه اربابان یانکی و صهیونیست این جماعت مزور دوروی کاسب وطن
مجبور نیستن انقدر غامض بنویسن
چرا هیچ اسمی از آمریکا و اسرائیل جنایتکار نیست؟ اینا دنبال چه هستن که خجالت می کشن یا میترسن اسم این دو رژیم جانی رو بیارن؟. عجب بی غیرتهایی