کانال تلگرامی ترجمان منتشر کرد:
برای الیزابت آلنده، نویسندۀ مشهور، هشتم ژانویه روزی آیینی است. او هر سال، هشتم ژانویه نوشتن کتاب جدیدی را شروع میکند. آنقدر این روز مهم است که هر کار دیگری که مزاحم این تعهد باشد را لغو میکند. این آیین طی ۴۳ سالِ گذشته به او امکان داده که تقریباً هر ۱۸ ماه یک کتاب بنویسد. اکنون که در ۸۳سالگی است، بیش از هر نویسندۀ زن اسپانیاییزبانِ دیگری آثارش به زبانهای مختلف ترجمه شدهاند. آلنده در گفتگو با دیوید اپستین میگوید: «وقتی مینویسم، باید در را ببندم. کسی نباید وارد شود، جارو بکشد یا از کامپیوترم استفاده کند؛ این کار مرا میکُشد!»
آیین هشتم ژانویۀ آلنده نوعی «ابزار تعهد» است. یعنی محدودیتی خودخواسته است برای رسیدن به هدفی مهمتر. نتیجۀ این برنامۀ منظم توانایی تمرکز کامل بر کار است.
کال نیوپورت، دانشمند علوم کامپیوتر، میگوید نویسندهها اولین دورکارانِ جهان بودهاند و بسیاری از آنها برای نوشتنْ زمان و مکان ثابتی تعیین میکردند. مایا آنجلو در اتاق هتل مینوشت تا تمرکزش را حفظ کند، ویکتور هوگو لباسهایش را پنهان میکرد تا از خانه خارج نشود و مارسل پروست برای اینکه صدای بیرون خانه را نشنود دیوارهای اتاقش را با چوبپنبه پوشانده بود. آنها بهصورت غریزی، یا با آزمون و خطا دریافته بودند که مغز انسان طوری طراحی شده که مستعد حواسپرتی باشد، همین دلیل است که حذف عوامل حواسپرتی میتواند خلاقیت را افزایش دهد.
چندوظیفگی در قطبِ مخالف این شکل از تمرکز قرار دارد. چون مدام باید حواستان را از یک کار به کار دیگر ببرید. این جابهجایی، حتی میان وظایف مرتبط، هزینۀ شناختی دارد، زیرا مغز باید مرتب «قواعد بازی» را عوض کند.
هربرت سایمون، دانشمند برجستۀ علوم کامپیوتر، روانشناسی و اقتصاد، معتقد بود چون اطلاعات ما همیشه ناقص است، معمولاً بهجای بهینهسازی، به گزینهای بسنده میکنیم که «به اندازهٔ کافی خوب» باشد. بههمین دلیل، سایمون که به قول خودش، «بسندهکنندهای اصلاحناپذیر» است، تلاش نمیکرد همۀ گزینهها را روی میز نگه دارد. همیشه از یک برند جوراب استفاده میکرد، صبحانهای ثابت میخورد و ۴۶ سال در یک خانه زندگی کرد. اگر جایزۀ نوبل نبرده بود، شاید این کارها را بهپای بیحوصلگی میگذاشتیم، اما او دلیلی محکمتر داشت.
در نهایت، گلوریا مارک، روانشناس دانشگاه کالیفرنیا میگوید: خوب است که بین دورههای تمرکز، استراحتهای کوتاه داشته باشید. او پیشنهاد میکند اگر برای استراحت به شبکههای اجتماعی سر میزنید، زمان مشخصی برایش تعیین کنید تا غرق اسکرولکردن نشوید.
یکی از شناختهشدهترین راهها برای فعالکردن قابلیتِ تمرکز پایدار، تعیین ضربالاجل است. دوک الینگتون میگفت «من زمان نمیخواهم؛ ضربالاجل لازم دارم». اما نکتۀ مهمی را فراموش نکنید: پژوهشها دربارهٔ فشار زمانی نشان میدهند که یک مهلت فشرده میتواند هم به بهبود تفکر کمک کند و هم آن را از بین ببرد. همهچیز به این بستگی دارد که، در واکنش به ضربالاجل، به چندوظیفگی روی بیاورید یا به تککاری. خلاقیت واقعی نه در نبود مرز و محدودیت که برعکس، در حصارِ مرزها و محدودیتها شکل میگیرد.
آنچه خواندید برگرفته از گزارش «راز موفقیت در تککاری است» نوشتهٔ دیوید اپستین است که متن کامل آن در شمارهٔ ۳۸ مجلهٔ ترجمان منتشر شده است.
انتهای پیام
